Zagraniczne interesy „polskich” partii politycznych stoją na przeszkodzie polskiej niepodległości.

Jak w Polsce doskonale politologom wiadomo:¹

(...) nie mamy wcale „władzy zwierzchniej Narodu”, lecz faktyczną władzę aparatów partyjnych. To partia decyduje, komu pozwolić robić karierę — poprzez umieszczenie go na „biorącym” miejscu którejś z list [wyborczych]. Partyjni bonzowie mogą też w każdej chwili bez trudu zdyscyplinować lub skazać na niebyt niepokornego działacza. W tej sytuacji realizacja interesu wspólnego jest złudzeniem. Zazwyczaj górę bierze polityczny interes danego ugrupowania, a nierzadko nawet czysto komercyjny interes jakiejś „grupy trzymającej władzę” i/lub odpowiednio silnych i sprytnych lobbystów.

Gdy „grupa trzymajaca władzę” jest trzymana za granicą, górę bierze interes zagraniczny, a niepodległość staje się (znów) marzeniem:²

— Prokuratura dysponuje dwoma zagranicznymi adresami pana ministra Ziobry. Zaproponowaliśmy, żeby został przesłuchany w drodze pomocy urzędu konsularnego, albo w drodze pomocy międzynarodowej, czyli przeprowadzenia takich czynności na odległość — przekazał w rozmowie z „Rz” mecenas Bartosz Lewandowski, przedstawiciel Zbigniewa Ziobry. Mec. Lewandowski dodał, że „Polska nie jest już od długiego czasu miejscem stałego zamieszkania” byłego ministra. Ziobro obecnie najprawdopodobniej przebywa w stolicy Węgier. Do Brukseli były szef resortu sprawiedliwości przeniósł się wraz ze swoją żoną. Patrycja Kotecka-Ziobro pracuje w Parlamencie Europejskim, gdzie jest asystentką dwóch europosłów PiS.

(...) sprawa rzekomego „przysposobienia” — faktycznie handlu ludźmi — oraz zbrodni zgwałcenia i okaleczenia dziecka wywołała społeczny sprzeciw wobec polsko-amerykańskiej państwowej i politycznej przestępczości sięgającej określonej prawem międzynarodowym zbrodni przeciwko ludzkości, wymuszonego zaginięcia osoby małoletniej stosowanego systemowo. (...)

Rządowe poplecznictwo w zbrodni

W ocenie przedstawionej w petycji z dnia 29 sierpnia 2025 r. skierowanej przez Fundację Wolne Społeczeństwo (FWS) do Prezydenta Rzeczypospolitej (BIPL.0600.1804.2023.23, 29272726-fws-pp-pb, PDF, has.: cb31fc10981e48a5), a następnie wobec bezczynności lub braku legalnej obsady urzędu Prezydenta złożonej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, wskazano że:

Sprawa, w której rządy obu państw powinny wzorowo dopełnić swych obowiązków wobec dziecka, stała się nie tylko pokazem nieludzkiej przestępczości państwowej, lecz w dodatku obecnie staje się w przewlekłych postępowaniach sądowych pokazem umyślnej kpiny z praw człowieka i praw dziecka, także z instytucji sądu w Polsce i w Stanach Zjednoczonych.

Wcześniej o zbrodniczej działalności rządów polskiego i USA powiadamiało Stowarzyszenie Wolne Społeczeństwo (SWS), wskazując w 2017 r., że sądy i rząd wydają za granicę dzieci zabierane polskim rodzicom, wiedząc, że tam mogą być przekazywane pedofilom. SWS powiadomiło że dziecko zgwałcone podczas „przysposobienia” w USA i ciężko okaleczone, rząd pozostawił w rodzinie oprawców. W 2025 r. dziecko pozostaje rękach amerykańskich współsprawców zbrodni, blokujących postępowanie sądowe w Polsce, a organizacja społeczna jest szantażowana celem wymuszenia jej rezygnacji z ochrony dzieci i z żądania odszkodowań dla nich.

Sprawcy zbrodni jako przedstawiciele pokrzywdzonych

W postępowaniu karnym w sprawie rzekomego „przysposobienia” — faktycznie handlu ludźmi — (...), osoby pokrzywdzone rzekomym „przysposobieniem” przez obywateli Stanów Zjednoczonych zostały ostatecznie w 2025 r. w sposób rażący pozbawione możności korzystania z prawa do sądu i z ochrony prawnej Rzeczypospolitej, w szczególności możności korzystania z obywatelstwa Rzeczypospolitej. Pozbawienie możności korzystania z prawa do sądu zostało dokonane uznaniem, że osoby pokrzywdzone są w tym postępowaniu reprezentowane przez sprawców przekazania jednej z nich gwałcicielowi w Stanach Zjednoczonych. Uznanie, że sprawcy jakoby reprezentują pokrzywdzonych nastąpiło w toku postępowania sądowego, gdy sprawcy ci faktycznie blokowali ochronę praw pokrzywdzonych, przeszkadzając w postępowaniu, w którym powinni występować jako oskarżeni. W postępowaniu nie uwzględniono do dnia 29 sierpnia 2025 r. możliwości zastosowania jakiegokolwiek środka naprawczego. Ustalenia postępowania nie dają podstawy do twierdzenia, że w Stanach Zjednoczonych lub w Rzeczypospolitej zapewniono pokrzywdzonym jakąkolwiek ochronę odszkodowawczą.

Adopcje zagraniczne – światowy skandal

W dniach 4 listopada 2025 r. o godzinie 20:10 oraz 6 listopada 2025 r. o godzinie 21:30 program telewizyjny TVP Dokument pokazuje film „Adopcje zagraniczne – światowy skandal” ("International Adoptions: A Global Scandal", Francja 2024; MP4):

Twórcy dokumentu badają temat adopcji dzieci z ubogich krajów przez rodziny z Zachodu. Proceder ten trwa już od 60 lat. Nowe domy w ten sposób znalazło ponad milion dzieci. Obecnie wiele dorosłych już osób odkrywa, że było okłamywanych. Poznamy historie dzieci odebranych matkom w czasie dyktatury Pinocheta oraz fałszywych sierot z Afryki. Międzynarodowa adopcja stała się ogromnym skandalem. Filmowcy dołączają do dziennikarzy śledczych, aktywistów i badaczy z Korei Południowej, Szwecji, Francji, Chile, Niemiec, Holandii i Szwajcarii. Manipulacja, zastraszanie i namawianie kobiet do oddania dzieci — często z udziałem władz — ma miejsce nawet dziś. Mimo konwencji haskiej z 1993 roku, ustanawiającej zasady adopcji międzynarodowej, oszustwa trwają, co wynika z wadliwości systemu sprzyjającego korupcji. Często to adoptowani jako dorośli ujawniają te praktyki, domagając się prawdy i szukając biologicznych rodziców. Media społecznościowe, internet i aplikacje umożliwiające śledzenie przodków ułatwiają te poszukiwania. Poznamy historię 40-letniej Melissy, adoptowanej jako dziecko z Chile, której dokumenty są pełne nieprawidłowości. Twórcy filmu towarzyszą jej w podróży do Chile, gdzie stara się dowiedzieć więcej o swojej historii.

Sprawa objęta petycją z dnia 29 sierpnia 2025 r. (29272726-fws-pp-pb) skierowaną przez FWS do Prezydenta Rzeczypospolitej wskazuje, że „światowy skandal” fałszywych „adopcji” zagranicznych okazał się światową zbrodnią, za którą stoją kluczowe instytucje państwowe, politycy, urzędnicy i prawnicy.

Prześladowanie organizacji społecznej

Organizacja społeczna prześladowana przez instytucje państwowe za żądanie ochrony dzieci i odszkodowań dla nich zauważa w 2025 r. pustkę politycznej propagandy (rzekomej) „praworządności”:

W Polsce na przeszkodzie praworządności stoi nie tylko sądownictwo zależne od partii politycznych, lecz także liczne „okołopaństwowe” grupy interesu. Należą do nich prawnicy komercyjni, w szczególności adwokaci, wchodzący w powiązania polityczne i urzędowe, które czynią z nich prywatną grupę zawodową wyjątkowo bliską funkcjonariuszom państwowym i partiom politycznym. Ta grupa zawodowa jest obok obsadzenia Trybunału Konstytucyjnego działaczami partii politycznych kluczowym narzędziem zatrzymania kontroli konstytucyjnej w Polsce. (...) Od początku 2023 r. adwokaci oraz „samorząd” adwokacki blokują rozpatrzenie tej skargi konstytucyjnej na przepisy umożliwiające prześladowanie społeczeństwa obywatelskiego. (...) Prowadzone od połowy 2018 r. do dnia 30 października 2025 r. nieustanne postępowania sądowe przeciwko przedstawicielowi SWS z zarzutu rzekomego pomówienia (art. 212 kodeksu karnego) są wycinkiem prześladowań społeczeństwa obywatelskiego w Polsce, których nie zatrzymało przejęcie władzy przez rzekomych zwolenników praworządności. Sytuacja państwowej przestępczości i prześladowań w Polsce za działalność publiczną, prowadzonych mimo zmiany rządu, uzasadnia wobec niweczenia nimi starań o ochronę praw człowieka zaprzestanie współdziałania organizacji społeczeństwa obywatelskiego z zepsutymi instytucjami państwa, ponieważ jego kontynuacja byłaby zwyczajną akceptacją państwowej przestępczości.

Petycja i prawo do społecznej ochrony dziecka

FWS domaga się (PDF, has.: b716788172bee4ee) pełnego stosowania kluczowego dla społecznej ochrony dziecka w rodzinie przepisu (art. 72 ust. 1 zd. 2) Konstytucji:

Przedmiotowa petycja nie obejmowała postulatu przyznania przez Prezydenta odszkodowania ani zadośćuczynienia, zatem poniżej cytowane stwierdzenie funkcjonariusza (...) może być traktowane jako poświadczanie nieprawdy o treści petycji ukrywanej przed obywatelami: „Zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym Prezydent RP nie przyznaje odszkodowań ani żadnych innych form zadośćuczynienia”.

Nad powyższe, ze względu na brak ograniczeń w przyznaniu lub przyjęciu roszczeń odszkodowawczych poza postępowaniem sądowym, rażącym poświadczeniem nieprawdy jest niżej cytowane twierdzenie (...): „Wszelkich roszczeń odszkodowawczych można dochodzić wyłącznie na drodze postępowania sądowego”.

(...) Brak publikacji w serwisie organu przedmiotowej petycji oraz brak powiadomienia o przystąpieniu do rozpatrywania petycji zobowiązuje FWS w związku z art. 72 ust. 1 zd. 2 Konstytucji do zabiegania przed Sądem o prezydencką ochronę dzieci w stosunkach rządowych oraz w stosunkach międzynarodowych, które z pewnością należą do kompetencji Prezydenta w jego funkcji ochronnej lub strażniczej wobec Konstytucji i praw osób objętych w niej szczególną ochroną, bez względu na ewentualne dobra lub interesy polityczne indywidualne osób naruszających prawo w blokowaniu demokratycznego postępowania z petycją wobec obywateli Rzeczypospolitej, popełnianego mimo jej wyjątkowej wagi prawnej i moralnej.

W szczególności działanie FWS (...) w zakresie roszczeń odszkodowawczych i naprawczych ma pełną prawną podstawę w naruszeniu interesu prawnego (...) niewykonywaniem żądania z art. 72 ust. 1 zd. 2 Konstytucji przedłożonego Sejmowi Rzeczypospolitej w dniu 20 lipca 2016 r. w odniesieniu do małoletnich osób zaatakowanych przez zbrodniarzy z poparciem funkcjonariuszy Rzeczypospolitej.

Wobec publicznej obecnie wiedzy o światowej zbrodni fałszywych „adopcji” zagranicznych, za którą stoją instytucje państwowe i osoby z nimi związane, dopuszczanie dalszej bezczynności organów państwowych w sprawie petycyjnego żądania ochrony dzieci, pozostawienie dzieci w rękach zbrodniarzy, byłoby nie tylko rażącym naruszeniem Konstytucji, lecz byłoby także dowodem zupełności upadku społecznej solidarności w Polsce, która w latach 1980 zasłynęła ideą solidarności.

Utworzone formalnie 30 października 2015 r. Stowarzyszenie Wolne Społeczeństwo stoi w dziesięciolecie swej działalności wobec niemożności popierania w Polsce społecznej ochrony podstawowych praw człowieka, bez narażania działaczy społecznych i wolontariuszy na sądowe i urzędowe prześladowania. Publicznie zapowiedziane pod koniec października 2025 r. przez warszawski rząd zaniechanie demokratyzacji sądownictwa zamyka drogę do budowania społeczeństwa obywatelskiego we współdziałaniu z instytucjami państwa.

Przeciwko niesprawiedliwości

Stowarzyszenie Wolne Społeczeństwo (SWS) zostało programowo i formalnie określone w październiku 2015 r. po wyborach parlamentarnych i wcześniejszych wyborach prezydenckich kończących w Polsce rządy ugrupowań politycznych określanych jako „liberalne”. Jedną z głównych linii argumentacji lub propagandy wyborczej w 2015 r. było potępianie sprzecznego z Konstytucją skupiania władzy przez „elity” polityczne i urzędnicze. Istotną rolę odgrywało poczucie niesprawiedliwości sięgającej bezprawia w polskim sądownictwie. Szczególnie rażącymi były wówczas przypadki dosłownie nieludzkiego zabierania dzieci rodzicom. Liczni politycy, także ówczesny zwycięski kandydat na Prezydenta Rzeczypospolitej, deklarowali wolę zapewnienia ochrony przed bezprawiem w sądownictwie rodzinnym. Liczni wyborcy głosowali przeciwko samowoli sądowej pozwalającej czynić z instytucji opieki nad dzieckiem narzędzie grabieży środków publicznych i wykorzystywania dziecka, a także przeciwko skrywanej za procederem „adopcji” zagranicznej przestępczości sięgającej zbrodni sądowej określonej w prawie międzynarodowym jako systemowe organizowanie wymuszonego zaginięcia osoby.

Pustka „nieliberalizmu”

Zamiast demokratyzacji sądownictwa wyborcy w latach 2015 – 2023 otrzymali pustą krytykę liberalizmu bez działań naprawczych oraz pokaz przejmowania stanowisk i wpływów w administracji, spółkach państwowych i w sądownictwie przez gangi udające partie polityczne pod hasłami sprzeciwu wobec „liberalnych” lub „lewackich” ekscesów. Kres rządom „nieliberalnym” położyło oburzenie społeczne wyrażone w wyborach parlamentarnych w 2023 r., poprzedzonych licznymi obietnicami politycznymi „liberalnego” budowania praworządności w Polsce po wyborach parlamentarnych.

Powrót do przeszłości

Dwa lata powyborczych rządów ugrupowań „liberalnych”, które otrzymały szansę rehabilitacji politycznej, doprowadziły do ich porażki w wyborach prezydenckich w 2025 r. Mimo porażki wyborczej rząd ugrupowań „liberalnych” nie odstąpił od zamiaru przywracania w Polsce sytuacji politycznej, która pozbawiła te ugrupowania władzy w 2015 r. „Liberalny” program powrotu do przeszłości potwierdzono dnia 30 października 2025 r. informacjami o bliskim zakończeniu prac nad projektem ustawy przywracającej bez podstawy prawnej zgodnej z Konstytucją zamknięty układ politycznego sądownictwa w Polsce. Prace były nieco opóźnione, „przepisy te miały zostać zaprezentowane na konferencji prasowej już w czwartek” (2025-10-30):

Co do zasady projekt ministra Żurka zmierza do odebrania Sejmowi kompetencji wyboru sędziów-członków KRS i przywrócenia tego uprawnienia środowisku sędziowskiemu. W zreformowanej Radzie miałoby znaleźć się sześciu sędziów sądów rejonowych, trzech sędziów sądów okręgowych, dwóch sędziów sądów apelacyjnych i po jednym z sądów wojskowych, Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz jeden sędzia wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Projekt można uznać za prowokację polityczną wobec wyborców oczekujących praworządności. Zgodnie z Konstytucją (art. 4 ust. 2 w zw. z art. 187 ust. 1 pkt 2 i art. 187 ust. 4 oraz art. 7) ustawodawcy (Sejm i Senat) nie mają uprawnienia do określania (ustawą) podmiotu wybierającego spośród sędziów piętnastu członków Krajowej Rady Sądownictwa (KRS), która z kolei wybiera sędziów. Mogą określać ustawą działanie KRS i jej kadencję, ale nie podmiot uprawniony do wybierania sędziów do KRS. Ograniczenie wyboru do sędziów — osób mających przygotowanie prawnicze — logicznie łączy się z zasadą działania Narodu bezpośrednio, gdy Konstytucja nie umożliwia ustanowienia przedstawicieli działających zamiast Narodu. Wybieranie spośród sędziów jest gwarancją, że podmiot (Naród) nie mający przygotowania prawniczego nie powierzy zadań KRS osobom bez takiego przygotowania. Gdyby podmiotem wybierającym mieli być sędziowie, to oczywiście ograniczanie wyboru do sędziów nie miałoby żadnej funkcji ochronnej ani innego uzasadnienia. Sędziowie raczej potrafią ocenić bez dostępu do dyplomu lub życiorysu kandydata, czy jest on przygotowany do pracy w KRS.

Jednocześnie dnia 30 października 2025 r. wskazywano nowego, „nieliberalnego” Prezydenta jako ostatni podmiot zdolny zatrzymać zastępowanie sędziów „asesorami” w sądach w sprawach rodzinnych, które mogą określać losy wielkiej liczby rodzin, dzieci, małżeństw. Ustawa została przekazana Prezydentowi do podpisu (2025-10-30):

W myśl przyjętej ustawy asesorzy zyskają uprawnienie do rozpatrywania spraw z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego, spraw dotyczących demoralizacji i czynów karalnych nieletnich, leczenia osób uzależnionych od alkoholu oraz od środków odurzających i psychotropowych a także spraw należących do sądu opiekuńczego na podstawie odrębnych ustaw.

(...) – Przesłanką do wyłączenia uprawnień asesorów w orzekaniu w sprawach rodzinnych nie jest brak odpowiedniej wiedzy prawnej, tylko brak odpowiedniego doświadczenia życiowego. Są to młode osoby, które dopiero co zaczynają dorosłe życie na własny rachunek. W sprawach rodzinnych zazwyczaj podejmuje się decyzje dotyczące opieki nad dziećmi i do prawidłowych decyzji w tym zakresie potrzebna jest z jednej strony odpowiednia wiedza prawna, a z drugiej strony znajomość życia i trudno, aby te decyzje podejmowały osoby, które zazwyczaj jeszcze nie mają własnych dzieci lub mają je, ale jeszcze bardzo małe – twierdzi stowarzyszenie sędziowskie „Sędziowie RP”.

Przywracanie układów

Polski rząd wbrew Konstytucji wyklucza demokratyczne wybieranie części członków zespołu KRS powołanego do wybierania sędziów, gdy sądownictwo w USA jest chwalone za demokratyczne wybieranie sędziów bez jakiegokolwiek zespołu pośredniczącego (Z. Lewicki, Igrzyska demokracji, Warszawa 2016, s. 204):

Wybory na stanowiska sędziowskie są przede wszystkim zgodne z podstawowymi zasadami demokratycznymi, gdyż pozostawiają ważne decyzje w rękach dane społeczności, a nie arbitralnie dobranych specjalistów (...) Jest to istotne w sytuacji, gdy wiele orzeczeń ma charakter par excellence polityczny, gdyż legislatury mają wprawdzie odpowiedni mandat polityczny, ale z przyczyn taktycznych unikają podejmowania kwestii kontrowersyjnych. W tym kontekście nie powinien razić fakt, że sędziowie mogą skłaniać się ku orzekaniu zgodnie z przekonaniami większości, nawet jeśli mają zarazem na względzie chęć zwycięstwa w wyborach. Orzekanie powinno spełniać wymóg niezależności rozumianej jako nieuleganie niestosownym wpływom zainteresowanych jednostek czy grup, a nie jako abstrahowanie od wartości wyznawanych przez społeczność, w ramach której działa dany sąd.

Przywracaniu układów i niesprawiedliwości odrzuconych przez wyborców w 2015 r. towarzyszyło dnia 30 października 2025 r. osobliwe przypisywanie byłemu „nieliberalnemu” ministrowi sprawiedliwości zupełnej odpowiedzialności za aktualne prześladowanie w Polsce posłanki do Parlamentu Europejskiego (2025-10-30):

Były minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro przez pięć lat ścigał posłankę Lewicy, byłą wiceministrę kultury, a dziś europosłankę, Joannę Scheuring-Wielgus i jej męża. Prokurator skierował akt oskarżenia za to, że przez 60 sekund polityczka stała w kościele z kawałkiem tektury z napisem: „Kobieto, sama umiesz decydować”. Parlamentarzystce za obrazę uczuć religijnych oraz złośliwe przeszkadzanie we mszy świętej groziło do dwóch lat więzienia.

Ciągłość prześladowań politycznych

Nowy, rzekomo „liberalny” minister i jednocześnie prokurator nie przerywał rzeczonego ścigania przez dwa lata, ale „liberalna” redakcja obciążyła całą winą byłego ministra. Ujawniono, że w czasie nawrotu „liberalnego” rządzenia nie odstąpiono od zajmowania działki lub domu sprawczyni protestu trwającego ponoć jedną minutę, będącej politykiem koalicji rządzącej w Polsce (2025-10-26):

Pięć lat temu w ramach akcji „Słowo na niedzielę” razem z mężem wyszliśmy do Kościoła wyrazić swój sprzeciw wobec mieszania się Kościoła w kwestie związane z prawami kobiet. Trwało to ok. 60 sekund w milczeniu. Ja tę sprawę wygrałam dwukrotnie. Ziobro złożył kasację, znowu wygrałam dwukrotnie. Stawiałam się w sądzie, mój mąż też wygrał dwukrotnie. Ale sprawa nadal jest i mam nadzieję, że skończy się w najbliższy czwartek — mówiła Scheuring-Wielgus.

(...) Dopytywana przez Andrzeja Stankiewicza, czy skoro Zbigniew Ziobro nie jest ministrem sprawiedliwości od dwóch lat, to Adam Bodnar i Waldemar Żurek są przeciwko niej, odpowiedziała: — Prokurator, który prowadzi tę sprawę, jest z nadania Zbigniewa Ziobry. Mówię o tym dlatego, że Woś wylewał krokodyle łzy, kiedy komornik zajął jego konto. A w momencie, gdy rozpoczęła się sprawa moja i mojego męża, to został zabezpieczony, zajęty mój dom na poczet całego procesu.

W październiku 2025 r. wskazywano, że przed ryzykiem zaboru domu lub mieszkania sprawcy takiego czynu jak jednominutowy protest w Polsce chroni się nawet sam polski premier (2025-10-29):

Rodzina Tuska bardzo nie chciała, żeby on wracał do polskiej polityki, ale z drugiej strony on też wrócił dlatego, że bał się, iż jak PiS wygra trzecią kadencję, to będą chcieli mu skrzywdzić rodzinę. Zresztą przypominam, że Michał Tusk był ciągany po komisjach śledczych, a sam Donald Tusk był przesłuchiwany przez prokuraturę. On wtedy przepisał też swoje mieszkanie na żonę, bo podejrzewał, że PiS może w jakiś sposób zabezpieczyć jego majątek.

Niszczenie społeczeństwa obywatelskiego

Politycy „liberalnych” ugrupowań politycznych w Polsce nie muszą w swej grze politycznej dostrzegać sprzeczności z Konstytucją swego programu politycznego ani jego nieatrakcyjności dla wyborców, zaabsorbowani może ukrywaniem własnych domów lub mieszkań przed „Prokuraturą” i „sądami”, które mieli poprowadzić ku praworządności, a nie ku wzorcom sądowych prześladowań właściwych totalitaryzmom dwudziestego wieku. Jednak wyborcy powinni dostrzegać, że pokrzywdzonymi w prześladowaniach są też działacze społeczeństwa obywatelskiego, niezbędnej podstawy każdego demokratycznego państwa, w szczególności wobec bliskiego zagrożenia wojennego. Polski rząd ma już praktykę w uciekaniu za granicę przed zagrożeniem wojennym. Naród jednak przed nim nie ucieknie.

Nie ma społeczeństwa obywatelskiego ani demokracji bez komunikacji politycznej i bez łączności społecznej, bez swobody protestu społecznego i politycznego, bez wolności słowa, bez społecznej kontroli działania instytucji państwa. Polityk musi mieć prawo do protestu politycznego, a nawet prowokacji politycznej. Organizacja społeczeństwa obywatelskiego musi być chroniona nie tylko przed zaborem domu lub mieszkania jej działacza w odwecie za jedną minutę protestu społecznego, lecz musi mieć gwarancję bezpieczeństwa ustawicznego protestowania godzinami, dniami, latami.

„Okołopaństwowe” grupy interesu

W Polsce na przeszkodzie praworządności stoi nie tylko sądownictwo zależne od partii politycznych, lecz także liczne „okołopaństwowe” grupy interesu. Należą do nich prawnicy komercyjni, w szczególności adwokaci, wchodzący w powiązania polityczne i urzędowe, które czynią z nich prywatną grupę zawodową wyjątkowo bliską funkcjonariuszom państwowym i partiom politycznym. Ta grupa zawodowa jest obok obsadzenia Trybunału Konstytucyjnego działaczami partii politycznych kluczowym narzędziem zatrzymania kontroli konstytucyjnej w Polsce. Dnia 30 października 2025 r. prześladowany od 2018 r. w drodze nadużywania przepisu dotyczącego pomówienia (art. 212 kodeksu karnego) przedstawiciel organizacji społecznej SWS złożył w sądzie wniosek o zmianę adwokata wyznaczonego dlań do roli pełnomocnika w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie skargi konstytucyjnej na ten przepis i naruszanie wolności słowa oraz naruszanie prawa do sądu koniecznego do ochrony działania społecznego. Od początku 2023 r. adwokaci oraz „samorząd” adwokacki blokują rozpatrzenie tej skargi konstytucyjnej na przepisy umożliwiające prześladowanie społeczeństwa obywatelskiego. Bezpośrednią przyczyną złożenia wniosku było ostentacyjne — wprost sprzeczne z treścią akt sądowych — poświadczenie nieprawdy przez adwokata o rzekomo nieterminowym działaniu przedstawiciela organizacji przed sądem. Adwokat w roli pełnomocnika działał na szkodę mocodawcy, pisemnie wskazując niewłaściwą datę czynności sądowej mimo właściwego jej ustalenia przez pracowników sądu (Sąd Rejon. Poznań – St. M., sygn. akt: I Co 1846/24).

Dziesięciolecie pracy społecznej

Prowadzone od połowy 2018 r. do dnia 30 października 2025 r. nieustanne postępowania sądowe przeciwko przedstawicielowi SWS z zarzutu rzekomego pomówienia (art. 212 kodeksu karnego) są wycinkiem prześladowań społeczeństwa obywatelskiego w Polsce, których nie zatrzymało przejęcie władzy przez rzekomych zwolenników praworządności. Sytuacja państwowej przestępczości i prześladowań w Polsce za działalność publiczną, prowadzonych mimo zmiany rządu, uzasadnia wobec niweczenia nimi starań o ochronę praw człowieka zaprzestanie współdziałania organizacji społeczeństwa obywatelskiego z zepsutymi instytucjami państwa, ponieważ jego kontynuacja byłaby zwyczajną akceptacją państwowej przestępczości.

Zdolność częściowego zastępowania instytucji państwowych ma jeszcze Unia Europejska, która z tego powodu cieszy się zdecydowanym poparciem obywateli Rzeczypospolitej. Przedstawiciel SWS wskazał w sprawie skargi konstytucyjnej ewentualność rozważenia potrzeby wyznaczenia adwokata spoza polskiej adwokatury wobec grupowej przestępczości adwokatów na szkodę organizacji społecznej, przeciwko prawom do społecznej ochrony dziecka w rodzinie (art. 72 ust. 1 zd. 2 w zw. z art. 18 Konstytucji). Potrzeba poszukiwania zagranicznej ochrony i poparcia dla budowy polskiego społeczeństwa obywatelskiego zamyka jesienią 2025 r. dziesięciolecie pracy społecznej SWS.

Ochrona praw człowieka, praw dziecka, praw obywatela i autonomii rodziny w społeczeństwie i państwie; wspieranie rzeczywistego poszanowania i poszerzania autonomii rodziny.

Podmiotowość

Fundacja Wolne Społeczeństwo ("FWS") posiada osobowość prawną. FWS działa od 2016 r. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz poza nim. Od 2020 r. FWS gromadzi wyłącznie wartości niematerialne; nie posiada majątku, ruchomości, nieruchomości, ani pieniądza, nie ma zobowiązania pieniężnego, wierzytelności pieniężnej, nie jest stroną umowy z jakimkolwiek bankiem ani z innym przedsiębiorstwem finansowym, korzystając na potrzeby swej działalności statutowej z rozwoju społecznościowych sieci informatycznych utrzymywanych przez ich użytkowników i przez inne podmioty: społeczne, publiczne lub państwowe. FWS jest reprezentowana i działa na podstawie statutu w brzmieniu z dnia 19 grudnia 2016 r., które dopuszcza jej całkowicie bezmajątkową działalność. Wobec FWS czynności nadzoru sprawować może właściwy sąd na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach, podejmując je wyłącznie w składzie osobowym zgodnym z prawem, w szczególności na wniosek demokratycznie ustanowionego Ministra Sprawiedliwości działającego pod kontrolą prawidłowo wybranego Sejmu Rzeczypospolitej.

Numer KRS: 0000655392

Kontakt

Korespondencja

Fundacja Wolne Spoleczenstwo¹
ul. Swiety Marcin 29/8
61-806 Poznan (Poland)

e-mail: fws@wolnespoleczenstwo.org²
fax.: 0048 61 666 10 59

Media społecznościowe

Protokół AT (sieć Bluesky): @fws.civilfreedom.org

Przepis art. 212 kodeksu karnego jest nadużywany do kierowania oskarżenia o pomówienie przeciwko osobie wskazującej naruszenia prawa w sprawie publicznej. Należy go zmienić albo usunąć, bo czyni sądownictwo narzędziem niszczenia społeczeństwa obywatelskiego, działaczy społecznych wspierających sygnalistów i ujawniających krzywdy lub koszmarne zbrodnie, które politycy chcą za wszelką cenę ukryć.

Co robić? Wezwać Prokuratora Generalnego do działania!

Im więcej osób wyśle do Prokuratora Generalnego, najlepiej na papierze za potwierdzeniem nadania, zawiadomienie o przestępstwie z art. 231 kodeksu karnego,¹ przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków funkcjonariusza publicznego, przez Ministra Sprawiedliwości w obsadzie i nadzorowaniu stanowisk prezesów sądów w zakresie stosowania przepisu art. 212 kodeksu karnego, a później udostępni Fundacji Wolne Społeczeństwo lub innej organizacji występującej o zmianę tego przepisu odpowiedź Prokuratury, tym większe będą szanse, że (jako) Minister Sprawiedliwości przerwie przedwyborcze prześladowania społeczników w Polsce i zajmie się zmianą prawa:

(Data sporządzenia zawiadomienia)

(Imię i nazwisko nadawcy)
(Adres nadawcy)

Prokurator Generalny
Prokuratura Krajowa
ul. Postępu 3, 02-676 Warszawa
e-mail: biuro.podawcze.pk@prokuratura.gov.pl

Zawiadomienie o podejrzeniu przestępstwa

Jako pokrzywdzony naruszeniem konstytucyjnego (art. 61) prawa do wiedzy o sprawach publicznych zawiadamiam wraz z organizacją społeczną, Fundacją Wolne Społeczeństwo, że nielegalne rozpowszechnienie przez Sąd Okręgowy w Poznaniu pod kierownictwem nowego prezesa twierdzeń o skazaniu dnia 10 września 2024 r. przez Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda (VI K 1471/23) działaczki społecznej za rzekome pomówienie nieokreślonej grupy osób: lekarzy oddziałów anestezjologii i intensywnej terapii, w tym lekarzy anestezjologów, może być wynikiem przestępstwa z art. 231 kodeksu karnego, popełnionego przez Ministra Sprawiedliwości w obsadzie i w nadzorowaniu stanowisk prezesów sądów w zakresie stosowania przepisu art. 212 kodeksu karnego, w szczególności ze względu na naruszenie art. 10 konstytucji i na brak nadzoru nad ustanowieniem i przestrzeganiem procedury powiadamiania o nieprawomocnych orzeczeniach, oraz demokratycznej i prokonstytucyjnej procedury wykluczania oskarżania o pomówienie osoby wskazującej naruszenia prawa w sprawie publicznej, w szczególności — podobne ustaleniom: wiadomosci.wp.pl/eutanazja-w-bialych-rekawiczkach-rodzice-blagaja-o-pomoc-ale-jej-nie-dostaja-7080541483371072a. Wzywam do zapewnienia bezpieczeństwa ujawniania takich ustaleń oraz do ich badania i wyjaśniania zamiast ścigania sygnalistów i terroryzowania ofiar.

(Podpis odręczny nadawcy)

Dlaczego działać?

Fałszywe obietnice i puste deklaracje

Wybory parlamentarne w Polsce dnia 15 października 2023 r. miały przynieść szybki powrót do budowania praworządności i demokracji. Stanowisko Ministra Sprawiedliwości powierzono byłemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, który miał być gwarantem dbałości o prawa obywateli oraz ich demokratyczne zaangażowanie. Były Rzecznik jako nowy Minister deklarował jeszcze w połowie 2024 r., uczestnicząc w konferencji Środkowo-Europejskiego Instytutu Inicjatyw Prawnych w Pradze (CEELI Institute), utworzonego przez założoną w 1990 r. Central and Eastern European Law Initiative (CEELI), swe przekonanie, że:²

Stawianie obywatela w centrum reform i refleksji nad rozwojem prawa pozwala wyjść poza spory dogmatyczne czy polityczne i spojrzeć na rządy prawa, jako na wartość służącą jednostce. Praworządność jest wartością chroniącą prawa człowieka, a jej utrata oznacza negatywne konsekwencje zarówno dla obywatela, jak i dla państwa. (…)

Ministerstwo Sprawiedliwości we wszystkich staraniach dąży do pogodzenia tego, co pozornie może wydawać się nie do pogodzenia: szybkich, skutecznych działań legislacyjnych z jednej strony i silnego zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w zapewnienie najwyższych standardów procesu demokratycznego — z drugiej.

Zawłaszczenie sądownictwa wraz z KRS przez partie polityczne i grupy sędziowskie

Zarazem jednak nowy Minister Sprawiedliwości już wówczas wykluczał wpływ obywateli na wybieranie członków Krajowej Rady Sądownictwa (KRS), uprawnionej do wybierania sędziów, choć nie przedstawił ani powodu ani argumentu przeciwko prostemu stwierdzeniu, że skoro przepis art. 187 ust. 1 pkt 2 Konstytucji nie wskazuje, kto miałby wybierać piętnastu członków KRS, a art. 187 ust. 4 Konstytucji pozwala ustawą regulować tylko sposób wybierania członków KRS oraz ich kadencję, a nie wskazywać, kto ich wybiera, to tych piętnastu członków KRS powinien wybierać jednak Naród na podstawie art. 4 ust. 2 Konstytucji, a nie politycy, sędziowie czy partie polityczne lub organizacje sędziowskie, którzy obecnie uzurpują sobie prawo wybierania członków KRS (por. zapyt. prejud. Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2024 r., sygn. akt: III CBO 2/24).

Wyrok za ujawnienie podejrzenia zbrodni i pomoc sygnalistom

Już po paru miesiącach, jesienią 2024 r., okazało się nie tylko, że dla obywatela nie ma miejsca wśród osób decydujących o wybieraniu członków KRS, ale że jego miejsce może być w więzieniu. Wedle ludzi zatrudnionych przez nowego Ministra Sprawiedliwości na stanowiskach funkcyjnych, prezesów i wiceprezesów sądów, nie tylko można obywatela w postępowaniu karnym oskarżyć o rzekome pomówienie w odniesieniu do jego wypowiedzi dotyczącej wyłącznie naruszenia prawa w sprawie publicznej lub naruszenia popełnionego przez funkcjonariusza publicznego, ale można też twierdzić, nie czekając na prawomocny wyrok, że obywatel został skazany. Być może wkrótce wolno będzie wtrącić obywatela do więzienia na dowolny czas bez wyroku określającego karę do wykonania lub określającego ten czas?

Na początku października 2024 r. w poznańskim sądzie rejonowym wydane zostało orzeczenie w przedmiocie skazania działaczki społecznej za rzekome pomówienie lekarzy poprzez udostępnienie treści o charakterze sygnalistycznym, pochodzących od lekarza, ujawniających możliwości działań medycznych w placówce medycznej finansowanej publicznie, zmierzających do celowego spowodowania śmierci pacjenta. W 2019 r. w internetowym serwisie społecznościowym działaczka społeczna pomagała w sygnalistycznym ujawnianiu działań wiązanych z pojęciem „eutanazji”. Wsparciem działań sygnalistycznych dała medykom i funkcjonariuszom państwowym szansę korekty procedur, wprowadzenia zabezpieczeń i zbadania nieprawidłowości. Jej zaangażowanie było szczególnie zasadne i rozsądne w kraju, w którym doszło do koszmarnego mordowania pacjentów przez pracowników pogotowia ratunkowego w Łodzi. Działaczka nie spowodowała żadnej ujawnionej szkody po stronie medyków ani nie naraziła ich na utratę pracy.

Praktyka eutanazyjnego pozbawiania dzieci leczenia w Polsce

Szkody spowodowała bezczynność medyków i polityków wobec ujawnienia alarmowych sygnałów. W 2024 r. pojawiły się kolejne koszmarne informacje:³

Rodzice, których dzieciom założono Protokół Terapii Daremnej, powtarzają: “Lekarze bawią się w Boga”.

Protokół Terapii Daremnej (PTD) — te trzy słowa zamieniły życie wielu rodzin w piekło. To dlatego, że od momentu jego podpisania u dzieci uśmierza się tylko ból, bo PTD zakłada brak możliwości dalszego leczenia. Nazwa może sugerować, że śmierć to kwestia dni, tygodni lub miesięcy. A co jeśli dziecko, wbrew nauce, nie chce tak szybko umrzeć? (…)

— Cały czas walczyłam o córkę. Błagałam ich, żeby cofnęli ten protokół. Dowiedziałam się, że to niemożliwe. Dla mnie oni skazali moje dziecko na śmierć — mówi Laura. (…)

Z doniesienia Laury działania w sprawie decyzji szpitala prowadzi Prokuratura Rejonowa w Łodzi. Podobny protokół został nałożony w ostatnich latach na setki dzieci w Polsce. Z danych gromadzonych przez fundacje, które zajmują się pomocą dzieciom chorym genetycznie, tylko w tym roku wydano co najmniej 90 takich dokumentów.

Do 4-letniego Kacpra nie wysłano karetki, bo był trzy miesiące po wystawieniu protokołu. Rodzicom tłumaczono, że muszą pogodzić się z tym, że umiera. Przez godzinę sami bezskutecznie reanimowali go w domu. (…)

— Protokołu nie da się cofnąć czy anulować. Taki dokument widnieje w systemie i za każdym razem, trafiając do szpitala, lekarz go widzi. Takie dziecko jest postrzegane przez pracownika medycznego jako umierające, nawet gdy tak nie jest — mówi Katarzyna. — Nie wiem, czy byśmy go uratowali, gdyby przyjechała karetka. Wiem za to, że nawet nie spróbowali i z tą myślą muszę teraz żyć. (…)

— Mówili, że córka ma podpisany protokół i nie należy jej się leczenie. Lekarz na SOR przekazał informację, że Amelia otrzymała środki przeciwbólowe, ma zapewnione ciepło i tyle mogą ze swojej strony zrobić — opowiada Justyna.

Wtedy matka miała kolejny raz pożegnać się z Amelią. Cały czas błagała lekarzy o przyjęcie dziecka. Ci w końcu ulegają, ale dziewczynka trafia na zwykły oddział, nie OIOM, jak wskazuje jej stan. Mimo to zdrowie dziewczynki ponownie się poprawiło i wyszła do domu. (…)

Jedyne, co mogłoby jej pomóc to PEG — żywienie dojelitowe. Lekarze odmówili jego założenia ze względu na protokół. Powtarzali, że powinna mieć zapewnione godne warunki umierania, a Justyna ma znów pożegnać się z Amelią. W ocenie matki system postanowił zagłodzić jej dziecko na śmierć.

Dopiero po tygodniach walki o pomoc, dzięki wsparciu Fundacji Jesteśmy pod Ścianą, dziewczynkę zgodził się przyjąć szpital w Prokocimiu, gdzie po błaganiach matki został założony PEG. Niestety, Amelia zachorowała na sepsę.

Wtedy do Justyny podszedł lekarz. Stanął w drzwiach i powiedział: „To już jest koniec”. I wyszedł.

Tymczasem Amelia kolejny raz udowodniła, że jest inaczej. Słyszy otaczający ją świat. Poznaje osoby, uśmiecha się, potrafi wykonać proste polecenia.

— Córka żyje już z protokołem ponad dwa lata. Gdyby nie moja nieustanna walka o nią, pomoc fundacji, hospicjum, to już by jej z nami nie było. Mamy w protokole zapisane, że należy jej się tylko ciepło, spokój i leczenie przeciwbólowe. Nawet antybiotyki się nie należą. To eutanazja w białych rękawiczkach — rozpacza Justyna.

— (...) Po kilku tygodniach Kuba wyzdrowiał. Proces umierania był za nim. (...)

— Nie wiem, na jakiej podstawie wystawiony został protokół. Lekarze nie zrobili Kubie żadnych badań obrazowych, typu rezonans, tomografia, USG, EKG, echo, żeby stwierdzić, że faktycznie nastąpił proces umierania narządów. Więc jak to sprawdzili? Jak o to zapytałam, to napisano mi, że to lekarz o tym decyduje. Lekarze pozwalają sobie, by decydować o czyimś życiu lub śmierci. To niewyobrażalne — mówi mama Kuby. (…)

Lekarz anestezjolog, który prosi o zachowanie anonimowości, w rozmowie z Wirtualną Polską przyznaje, że zespół lekarski na jego zlecenie wydał w jednym z małopolskich szpitali ponad 30 PTD w tym roku. (…)

Do momentu publikacji tekstu otrzymaliśmy relacje już 64 rodziców, których dzieci miały lub mają wystawiony protokół. Większość z nich nie otrzymuje żadnych świadczeń medycznych oprócz terapii paliatywnej, nawet gdy ich stan jest stabilny. W okresie infekcyjnym nie należy im się nawet antybiotykoterapia.

Marcin Basiński, społecznik, aktywista i założyciel Fundacji „Jesteśmy Pod Ścianą”: — Liczebnie ten problem jest spory. Nagłośnienie jednej takiej historii sprawia, że momentalnie odzywają się kolejne osoby, które mierzą się z tym samym dokumentem. Wielu ludzi nie ma też odwagi o tym pisać. Skala tego zjawiska na pewno rośnie. Powinniśmy się zastanowić, jak to wygląda z perspektywy praw człowieka. Nie ma żadnych ustalonych reguł, które wskazywałyby w jakiej konkretniej sytuacji można założyć dziecku ten dokument.

Wykorzystanie sądu do pomawiania i niszczenia niewygodnego obywatela

Dnia 10 października 2024 r. pracownicy kierowani przez prezesa Sądu Okręgowego w Poznaniu postanowili powiadomić publikę o rzekomym skazaniu działaczki społecznej przez Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda:⁴

Katarzyna Błaszczak z biura prasowego Sądu Okręgowego w Poznaniu przekazała w poniedziałek PAP — poznański sąd rejonowy uznał oskarżoną za winną tego, że „16 października 2019 r. (…) pomówiła grupę osób, lekarzy oddziałów anestezjologii i intensywnej terapii, w tym lekarzy anestezjologów”, zamieszczając na stronie stowarzyszenia na Facebooku „publikację oskarżającą ich o eutanazję pacjentów”. Sąd, uznając winę oskarżonej, wymierzył jej karę (…)

Doprowadzili wbrew prawu do licznych podobnych publikacji, powielanych później w mediach społecznościowych poza wszelką kontrolą i rozsądkiem:⁵

„(…) została skazana na karę jednego roku ograniczenia wolności w postaci wykonywania nieodpłatnych prac społecznych w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Ponadto sąd zobowiązał ją do zapłaty 20 tys. zł tytułem nawiązki — poinformowała w „Głosie Wielkopolskim” rzeczniczka prasowa poznańskiego Sądu Okręgowego, Katarzyna Błaszczak”.

Złamane prawo do odwołania od orzeczenia sprzecznego z prawem

O skazaniu przez sąd pierwszej instancji orzekający w przedmiocie skazania wolno funkcjonariuszom publicznym w zgodzie z prawem mówić jedynie po uprawomocnieniu się wydanego przez ten sąd wyroku przewidującego skazanie. W braku prawomocnego wyroku nie wolno funkcjonariuszom sądu wygłaszać twierdzeń z użyciem wyrażeń takich jak „skazana” i „sąd rejonowy uznał oskarżoną za winną” odnoszonych do treści wyroku nieprawomocnego, czyli wyroku jedynie projektującego skazanie w przypadku jego uprawomocnienia się.

W szczególności funkcjonariuszom publicznym nie wolno ani powiadamiać ani organizować dziennikarzy i mediów masowych w celu rozpowszechniania informacji o rzekomym skazaniu, gdy nie ma prawomocnego wyroku. Tymczasem pracownicy podlegli prezesowi Sądu Okręgowego w Poznaniu powołanemu przez Ministra Sprawiedliwości przeprowadzili przeciwko działaczce społecznej kampanię medialną, rozpowszechniając nieprawdziwą informację o skazaniu, której skutki mogą być nie do naprawienia, i mogą powodować przez długi czas szkody, których naprawa pochłonęłaby setki tysięcy złotych, gdyby pokrzywdzona kiedykolwiek otrzymała takie środki do dyspozycji.

Metodyka nadużywania przepisu art. 212 kodeksu karnego

Nie można wykluczyć faktycznego skazania w przyszłości działaczki społecznej, rozgłaszanego już obecnie przez pracowników prezesa Sądu Okręgowego w Poznaniu powołanego przez Ministra Sprawiedliwości. Jednak to ewentualne skazanie samo mogłoby okazać się przestępstwem nie tylko z powodu braku podstaw formalnych i faktycznych do orzekania o rzekomym pomówieniu, ale i z powodów konstytucyjnych, a mianowicie z powodu niezgodności z Konstytucją przepisu art. 212 kodeksu karnego (kk), który dotyczy przestępstwa pomówienia.

Do zastosowania przepisu art. 212 kk trzeba spełnić wymogi formalne: (A) trzeba ustalić tożsamość konkretnej osoby pokrzywdzonej lub tożsamość konkretnej grupy osób pokrzywdzonych, które rzekomo zostały pomówione wobec osoby trzeciej; (B) trzeba ustalić okoliczności uzasadniające twierdzenie, że tożsamość pokrzywdzonego albo pokrzywdzonych mogła owa osoba trzecia ustalić w sytuacji lub w kontekście rzekomego pomówienia; (C) trzeba wykazać, że rzekome pomówienie mogło w oczach lub w odbiorze tej osoby trzeciej poniżać pokrzywdzonego lub pozbawiać go zaufania potrzebnego w działalności prowadzonej przezeń regularnie.

Z pewnością nie da się spełnić tych wymogów, dysponując tylko abstrakcyjnym pojęciem mającym za odniesienie nieokreśloną „grupę osób, lekarzy oddziałów anestezjologii i intensywnej terapii, w tym lekarzy anestezjologów”. Przepis art. 212 kk nie może służyć do ścigania za wyrażanie sądów abstrakcyjnych. Wyrażenie „świat jest okrutny” można by przecież uznać za pomówienie o okrucieństwo „anestezjologów” stanowiących część obecnego świata. Nowe kadry nowego Ministra Sprawiedliwości sięgnęły po metodykę wykładni prawa pochodzącą z dystopijnych wizji totalitarnej autokracji.

Ukrywanie podejrzenia zbrodni przed wyborami prezydenckimi w Polsce

Nielegalne stosowanie art. 212 kk jest następstwem naruszania przez Ministra Sprawiedliwości konstytucyjnego (art. 10) nakazu oddzielania władzy wykonawczej ministra od władzy sądowniczej prezesa sądu.

Jeśli Minister Sprawiedliwości jest przekonany, że ujawnienie zbrodni eutanazyjnego procederu w polskich szpitalach może pozbawić jego kolegów z partii politycznej lub rządu zaufania i szansy na zdobycie w bliskich wyborach stanowiska prezydenta, które dałoby im ogromny przyrost władzy i bezmiar korzyści osobistych, to trudno spodziewać się po nim rezygnacji z politycznego wykorzystania art. 212 kk w roli oręża przeciwko kłopotliwej działaczce społecznej. Konstytucja jednak nie tylko nie dopuszcza takiego oręża politycznego, lecz nadto gwarantuje wolność słowa niezbędną w demokracji do obrony przed patologią, przestępstwami, a także i przed szpitalną eutanazją.

Pora społecznie zmienić albo usunąć przepis z czasów dyktatury

Skoro rok sprawowania władzy w imię budowania demokracji i praworządności nie odsunął od polskich obywateli groźby prześladowania ich na podstawie art. 212 kk w odwecie za troskę o dobro publiczne, choć przepis ten od wielu lat wskazywano publicznie, z poparciem Rzecznika Praw Obywatelskich,⁶ jako sprzeczny z Konstytucją, to koniecznym jest (A) podjęcie po stronie społeczeństwa obywatelskiego, poza kręgami władzy, starań przynajmniej o wykluczenie stosowania tego przepisu w sprawach zadań publicznych lub w sprawach funkcjonariuszy publicznych, które obywatele powinni bez obaw kontrolować demokratycznie, jeśli nie (B) podjęcie starań o jego zupełne usunięcie z kodeksu karnego.⁷ Potrzebne są jak najszersze działania informacyjne ukazujące rozmiary zagrożeń tworzonych przez art. 212 kk, w szczególności przed istotnymi wyborami. Potrzebna jest świadomość, że rozmiary zastraszenia tym przepisem w Polsce pozostają niezmierzonymi, a skutkami zastraszenia mogą okazać się niewyobrażalne koszmary. Potrzebne są działania w Polsce i poza jej granicami, równoważące ministerialne bajania o praworządności, których słuchano w Pradze i w innych miejscach na świecie, gdzie minister marzący o krajowym poparciu politycznym na rzecz jego przyszłej zagranicznej kariery buduje fałszywe wrażenie, jakoby reprezentował rząd zmierzający w swej praktyce państwowej ku ideałom Europy, a nie ku gromadzeniu władzy dla osobistych korzyści w warunkach kurczenia się zasobów do podziału.

Skoro rząd nie chce budować demokracji i praworządności, to w demokracji powinni czynić to obywatele. Niestety na swój koszt. Demokracja jest drogim organizacyjnie ustrojem. Tanio można dostać dyktatora. W Polsce są jednak środki na leczenie dzieci i budowę uczciwego państwa.

Gdy sądownictwo w Polsce okazuje się narzędziem niszczenia społeczeństwa obywatelskiego, działaczy społecznych, ludzi wspierających sygnalistów i ujawniających krzywdy lub koszmarne zbrodnie, które politycy chcą za wszelką cenę ukryć, w szczególności w czasie przedwyborczym, trzeba wspierać ludzi zdecydowanych uczynić wobec ministra to, co dziecku uczynił bezduszny „lekarz”, który „Stanął w drzwiach i powiedział: »To już jest koniec«”. Należy powiedzieć politykom, że minął czas prześladowań społeczeństwa obywatelskiego opartych o narzędzia państwowego bezprawia odziedziczone po dyktaturze, takie jak art. 212 kk. Wielu politykom trzeba powiedzieć, że ich czas minął. To im trzeba wreszcie „wystawić Protokół Terapii Daremnej”.⁸

Wspieranie rozwoju wolnych społeczeństw, społeczności i rodzin. Ochrona praw człowieka, praw dziecka i rodziny, oraz praw obywatela i swobód obywatelskich.

Stowarzyszenie Wolne Społeczeństwo ("SWS", stowarzyszenie zwykłe) powstało jako narzędzie współdziałania dla ochrony społeczeństwa przed państwową samowolą. Zadaniem stowarzyszenia jest upowszechniać wskazania i opisy bezprawia oraz zarzuty i wskazania rozwiązań, zachowując prywatność osób współdziałających. Każdy głos jest ważny.

W czynnościach prawnych i kontaktach publicznych SWS jest reprezentowane przez Fundację Wolne Społeczeństwo ("FWS"). Korespondencja prawna SWS i każdego przedstawiciela SWS obsługiwana jest wyłącznie za pośrednictwem FWS w postępowaniach urzędowych i sądowych prowadzonych według prawa polskiego.

Kontakt

Korespondencja

Stowarzyszenie Wolne Spoleczenstwo¹

e-mail: sws@wolnespoleczenstwo.org²

FWS apeluje o egzekwowanie odpowiedzialności polityków naruszających konstytucyjne prawo do ochrony dziecka w rodzinie, wskazując w podtrzymaniu protestu wyborczego istotny zakres przedmiotowy blokowania w Polsce kontroli wyborczej nad sprawowaniem władzy publicznej. Nie są drogą do tworzenia w Polsce legalnego rządu wybory do Sejmu i Senatu, których organizatorzy oszukują wyborców i uniemożliwiają ocenę kandydatów, w szczególności ukrywając przed wyborcami zarzuty łamania praw człowieka i praw dziecka.¹

Przedmiot blokowania kontroli wyborczej

Zgodnie z art. 72 w zw. z art. 18 polskiej konstytucji każdy ma prawo żądać ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem. Ochrony tej należy udzielać z zaangażowaniem rodziny i w sposób umożliwiający dziecku pozostawanie w rodzinie. Prawo żądania tej ochrony jest prawem do działania społecznego: nie wynika z pokrewieństwa lub z wyrażanej przez kogokolwiek zgody. Partia polit. PiS łamie prawo do społecznej ochrony dziecka w rodzinie. Blokuje wyborczą kontrolę dostępu do tego prawa.

Warunki rozwoju państwowej przestępczości

Państwo w Polsce stało się koalicją gangów urzędniczych i politycznych. Należy ją zlikwidować, występując wpierw w obronie dzieci, kobiet, rodzin, licznych osób, które same bronić się nie mogą i stają się jej pierwszymi ofiarami. Fundacja Wolne Społeczeństwo (FWS) wskazuje państwową przestępczość przeciwko dziecku i rodzinie oraz umożliwiające ją sądowe bezprawie i przestępcze powiązania, także międzynarodowe, między dysponentami władzy państwowej: komercyjnymi prawnikami, sędziami, urzędnikami, politykami. Powiązania te obejmują funkcjonariuszy warszawskiego rządu. Powaga i rozległość przestępczych działań funkcjonariuszy państwowych naruszających prawo do społecznej ochrony dziecka w rodzinie określone przepisami art. 72 ust. 1 zd. 2 w związku z art. 18 polskiej konstytucji uzasadniają zgodnie z jej art. 7 odmowę uznania legitymacji naczelnych organów państwa w Polsce.

Materialną podstawą państwowej przestępczości przeciwko dziecku i rodzinie są ogromne środki finansowe przeznaczane przez państwa Unii Europejskiej na pomoc oraz na interwencje w sprawach opieki na dziećmi i w sprawach rodzinnych, a także wielkie emocjonalne zaangażowanie rodziców i związane z nim prywatne środki finansowe wydatkowane często na usługi prawnicze w sporach rodzinnych i sporach o opiekę nad dzieckiem. Na tej podstawie rozwinęła się działalność prawnicza i urzędnicza przekraczająca granicę pomiędzy interesem prywatnym a interesem publicznym, na szkodę tego ostatniego.

Haniebną rolę przybrali sobie politycy, którzy wpierw dostrzegli okazję do poczynienia fałszywych obietnic wyborczych, by rzekomą swą gotowością do pomocy pokrzywdzonym rodzinom zrobić dobre wrażenie na szerokich grupach wyborców troszczących się o dobro i autonomię rodziny, a następnie dostrzegli okazję do odwrócenia kierunku swych działań i do zawarcia sojuszu z przestępcami mającymi szerokie, także zagraniczne, zaplecze ekonomiczne i polityczne, które dawało politykom nadzieję na większe korzyści niż współdziałanie z osobami starającymi się społecznie o ochronę dziecka i rodziny.

Wyborcze zobowiązania rządzących partii politycznych

FWS wraz ze Stowarzyszeniem Wolne Społeczeństwo (SWS) należała do pierwszych podmiotów społecznych, wobec których politycy przed wyborami w 2015 r. w Polsce poczynili imienne zobowiązania do formalnych działań na rzecz ochrony dziecka i rodziny — zobowiązania fałszywe, jak się później okazało. Przed wyborami w 2023 r. ci sami politycy, korzystając z najwyższych stanowisk państwowych, umożliwili podjęcie nielegalnych czynności sądowych, prokuratorskich i policyjnych przeciwko FWS oraz SWS, sięgających stosowania przemocy, nielegalnego aresztowania, fałszywego ogłaszania rzekomego wyroku przeciwko przedstawicielowi organizacji społecznej, fałszowania akt i dowodów sądowych. Nielegalne działania państwowe przeciwko organizacjom społecznym zostały podjęte w czasie, gdy organizacje domagały się od polityków wykonania ich zobowiązań wyborczych z 2015 r., i gdy odmówiły odstąpienia od żądania rozliczenia polityków z obietnic oraz ze środków publicznych, które otrzymali na realizację tych zobowiązań.

Największe zobowiązania poczyniła w latach 2015 – 2017 partia polityczna “Prawo i Sprawiedliwość” (PiS), zabiegająca wówczas o jak największe poparcie społeczne i o powierzenie jej wyjątkowo szerokiego zakresu władzy państwowej, wspierana przez swą wewnętrzną koterię pozującą na osobną partię polityczną, wówczas pod nazwą “Solidarna Polska” (SP).

Kandydat partii PiS w wyborach prezydenckich w 2015 r. pismem sekretarza “Sztabu Wyborczego Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy” adresowanym do osób tworzących SWS obiecywał wykonanie na rzecz polskich rodzin państwowego obowiązku ochrony prawnej dziecka i rodziny w międzynarodowych postępowaniach dotyczących opieki nad dzieckiem (2015-05-18):²

(…) na pomoc w opisywanej w Pańskim liście sprawie, dotyczącej problemów dużej grupy poszkodowanych Polaków, w tym Pani (…), będzie można liczyć, gdy Pan Poseł Andrzej Duda zostanie Prezydentem Polski.

Były kandydat partii PiS po objęciu urzędu “Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej” nie postarał się o udzielenie pokrzywdzonym jakiejkolwiek ochrony w zakresie poczynionego zobowiązania, choć miał sporo czasu, występując bez przerwy przez osiem lat w prezydenckiej roli.

Przedstawiciel kierownictwa partii PiS jeszcze w 2017 r., mimo dysponowania przez tę partię pełnią władzy państwowej, składał na piśmie równie fałszywe obietnice (2017-08-16):³

Jako poseł na Sejm od wielu lat otrzymuję niepokojące sygnały o sprawach polskich matek przebywających w innych państwach Unii Europejskiej, zwłaszcza w Niemczech, którym tamtejsze władze uniemożliwiają wyjazd z dziećmi do Polski, oraz polskich dzieci, które wbrew swojemu dobru są wywożone z naszego kraju przez ojców-cudzoziemców albo w związku z tzw. adopcjami zagranicznymi. O sprawach tych pisał do mnie także Pan Roman Poturalski, którego zaangażowanie na rzecz przeciwdziałania wspomnianym patologiom jest znane wielu posłom.

(…) wskazane na wstępie problemy powinny być przedmiotem szczególnej i stałej troski posłów. Za godne rozważenia uważam omówienie tych problemów na wspólnym posiedzeniu właściwych komisji sejmowych z udziałem przedstawicieli resortów sprawiedliwości i spraw zagranicznych, zainteresowanych organizacji pozarządowych, pokrzywdzonych oraz mediów.

Dyskryminacyjny brak dostępu do prawa w Unii Europejskiej

Kontakt organizacji społecznej z partią PiS wynikał z wcześniej czynionych przez przedstawicieli tej partii deklaracji zrozumienia procederu łamania w Polsce i w Unii Europejskiej praw człowieka poprzez pozbawianie osób niezamożnych dostępu do prawa. Zobowiązania polityków były wiarygodne i oparte o głęboką znajomość problemów wymiaru sprawiedliwości oraz wiedzę o rzeczywistych potrzebach budowania podstaw praworządności w Polsce. Ustrój państwowy Rzeczypospolitej nie dostarczał narzędzi egzekwowania zobowiązań i weryfikacji intencji politycznych. Przedstawiciel partii PiS udatnie pozorował troskę o dostęp do prawa, mówiąc:⁴

Konkretny przykład: kobieta, bardzo nieporadna życiowo, wniosła do majątku małżeńskiego mieszkanie. Po rozwodzie została przez byłego męża na podstawie wyroku sądu pozbawiona tego mieszkania bez najmniejszych podstaw ku temu. W całym kilkusettysięcznym mieście nie ma adwokata, który by się ośmielił napisać odwołanie od tej decyzji. Każdy adwokat bowiem wie, że takie odwołanie byłoby w istocie powiadomieniem o popełnieniu przestępstwa przez sędziego. Adwokat, żeby załatwiać sprawy w sądach, musi mieć dobre układy z sędziami (…)

Sprawa dziecka i matki, którym ochronę prawną obiecywali organizować politycy partii PiS,⁵ była wcześniej, na przełomie lat 2014 i 2015, podstawą rozpoczęcia przez ówczesnego wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego,⁶ reprezentującego partię PiS, współdziałania z osobami tworzącymi SWS, mającego na celu ujawnienie i naprawę braków praworządności w Unii Europejskiej, ze wskazaniem, że występują one nie tylko w Polsce.

Wystąpienie wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego do Komisji Europejskiej oparte o dokumentację sprawy dziecka i matki, przygotowane we współdziałaniu ze społecznikami tworzącymi SWS oraz z późniejszym posłem i wiceministrem spraw zagranicznych w rządzie partii PiS,⁷ stanowiło poważny początek działań na rzecz budowy praworządności w Unii Europejskiej pod polskim przewodnictwem, jakkolwiek niewiarygodnie może to dziś brzmieć wobec nieudolności i przestępczości partyjnej (2015-04-30):⁸

Ważnym aspektem problemów działalności niemieckich Jugendamtów, z punktu widzenia prawa europejskiego, jest nieprecyzyjność zapisów rozporządzenia nr 2201/2003.

Rozporządzenie to można swobodnie interpretować. Świadczą o tym porady zawarte w „Przewodniku dotyczącym stosowania nowego II rozporządzenia brukselskiego”.

Szczególne wątpliwości budzą dwa fragmenty “Przewodnika”: “(…) najwłaściwszym forum w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej jest sąd właściwy państwa członkowskiego, które jest miejscem stałego pobytu dziecka. Koncepcja >>miejsca stałego pobytu<< nie została zdefiniowana w rozporządzeniu, ponieważ w każdym przypadku musi to ustalić sędzia na podstawie stanu faktycznego (…) Każdorazowe rozpatrywanie tej kwestii przez sędziego oznacza, że chociaż przymiotnik >>stały<< zwykle implikuje pewną ciągłość, to nie można wykluczyć sytuacji, w której dziecko nabywa miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim z dniem przybycia do niego, w zależności od faktycznych okoliczności danej sprawy”.

Wówczas jednak politycy dążący do władzy sprawiali wrażenie przygotowanych do poważnych działań w zakresie praworządności. Należący do partii PiS wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego wyjaśniał uwarunkowania swego wystąpienia do Komisji Europejskiej przygotowanego z osobami tworzącymi wówczas SWS, pisząc (2017-07-29):⁹

Niemiecka “Leitkultur” czyli niemiecka kultura przewodnia zakazuje, widocznie także dzisiaj, mówienia do polskich dzieci przez ich polskich rodziców… w języku polskim, gdy władze łaskawie zgodzą się na krótkie widzenia. Dzieci izolowane są od polskiej kultury i języka. Z Jugendamtami współpracują, ręka w rękę, niemieckie sądy. Nie można wykluczyć, że poza antypolskim wymiarem, nie waham się użyć tego słowa, zbrodniczego procederu łamiącego prawa człowieka i wszelkie regulacje międzynarodowe, jest też istotny wymiar… ekonomiczny. Jugendamt za każde zabrane dziecko (nie tylko polskie) inkasuje prawie 200 euro dziennie. Tak kręci się biznes skierowany przeciwko polskim rodzicom.

Wyjaśnienia wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego uzupełniał działacz partii PiS i pracownik naukowy, mówiąc (2021-10-31):¹⁰

Zresztą również we współczesnej Republice Federalnej Niemiec sądy traktują Polaków jako ludzi drugiej kategorii. Niemieckie instytucje, takie jak sławetne Jugendamty, zabierają Polakom dzieci, aby oddawać je do germanizacji. Niemcy łamią prawa człowieka, w tym prawa Polaków zamieszkałych w Niemczech, na olbrzymią skalę.

Trzeba także przypomnieć, że w Niemczech nie ma wolności prasy. Największe gazety i wielkie koncerny prasowe w RFN nie napiszą niczego, co byłoby sprzeczne z linią rządową. To kuriozalne, że tak wielkie państwo, mieniące się demokracją, nie ma praktycznie wolnej prasy. Musimy pamiętać o tych rzeczach.

Teoria budowania praworządności w Unii Europejskiej

W warunkach braku praworządności w tak potężnym państwie jak Republika Federalna Niemiec obywatele polscy nie są w stanie bronić swych praw bez wsparcia ze strony swego państwa, którego pierwszym konstytucyjnym zadaniem jest ochrona obywateli. Organizacja społeczna otrzymywała dowody przygotowywania takiego oczekiwanego wsparcia, ze strony polityków deklarujących zamiar reformowania sądownictwa w interesie obywateli. Te przygotowania zostały później, w 2021 r. obrócone w bezwartościowy teatr polityczny przez polskiego ministra sprawiedliwości, który pozorował wtedy swą gotowość do osobistego, niemalże własnoręcznego zbudowania praworządności w Niemczech:¹¹

(…) nie ma bowiem wątpliwości co do nieporównywalnie dalej idącego upolitycznienia procesu nominacji sędziowskich w Niemczech niż w Polsce.

(…) Ziobro domaga się bardzo radykalnych kroków od TSUE. O jaki kroki chodzi? Podważenie nominacji sędziów federalnych i landowych, ustanowienie środka tymczasowego, a nawet kar w wysokości 40 mln euro dziennie.

Podważenie nominacji sędziów federalnych i landowych, ustanowienie środka tymczasowego i kar w wysokości 40 mln euro dziennie — o takie działania wobec Niemiec wnioskuje resort Zbigniewa Ziobry.

Wszystkie wyżej wskazane zobowiązania i zapowiedzi polityków partii PiS oraz SP okazały się oszustwami wyborczymi i kłamstwami. Jednak politycy nie poprzestali na oszustwach i kłamstwach.

Praktyka korupcji politycznej i zwalczania organizacji społecznej

Politycy partii PiS oraz SP, nie uznając początkowo braku zgody SWS oraz FWS na akceptowanie oszustwa wyborczego i kłamstwa, oferowali społecznikom możliwości kariery politycznej w kłamstwie: utworzenie podkomisji sejmowej do samego tylko pozorowania działalności na rzecz pokrzywdzonych, a faktycznie do budowania zaplecza wyborczego. Następnie jednak, gdy politycy dostrzegli, że działacze SWS i FWS nie zamierzają przyjmować korzyści osobistych w zamian za milczenie w sprawie krzywdy ludzkiej, a zarazem gdy gotowość do osiągania takich korzyści ujawnili wpływowi prawnicy i urzędnicy, oferty współdziałania politycznego zostały wycofane i zastąpione nielegalnymi działaniami podejmowanymi z wykorzystaniem organów Rzeczypospolitej: sądów, Prokuratury, Policji, przeciwko SWS oraz FWS.

FWS pomimo organizowania przeszukania jej biura przez Policję lub Prokuraturę, mimo nielegalnego aresztowania jej przedstawiciela, “którego zaangażowanie na rzecz przeciwdziałania wspomnianym patologiom jest” — jak pisał przedstawiciel kierownictwa partii PiS — " znane wielu posłom", nie odstąpiła od żądania odpowiedzialności polityków za zobowiązania do ochrony dziecka i rodziny. Wskazywała, że represje podejmowane przeciwko FWS naruszają konstytucyjne prawo do społecznej ochrony dziecka w rodzinie z art. 72 w związku z art. 18 polskiej konstytucji.

Szczególne znaczenie społeczno-polityczne jako pokaz bezkarności politycznej ma toczące się w czasie wyborów do Sejmu i Senatu w 2023 r. postępowanie sądowe prowadzone przeciwko polskiemu ministrowi sprawiedliwości przez FWS przed warszawskim sądem w sprawie zobowiązań dotyczących rodziny,¹² dziecka i matki, której ochronę prawną pisemnie obiecywali organizować politycy partii PiS, i której dotyczyło wystąpienie ówczesnego wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego reprezentującego tę partię. W tym postępowaniu FWS przedstawia nie tylko dowody niewykonania zobowiązań wyborczych, wynikających nadto z norm konstytucyjnych, ale także dowody celowego szkodzenia polskim obywatelom przez urzędników polskiego ministerstwa sprawiedliwości posługujących się chorym i szukającym rządowego wsparcia polsko-niemieckim adwokatem.¹³ W tym postępowaniu przed warszawskim sądem osoba obsadzona z udziałem ministra sprawiedliwości w roli sędziego uniemożliwia wszelkie postępowanie dowodowe,¹⁴ a nawet zakazuje wbrew prawu zapisywania dźwięku z formalnie jawnej rozprawy sądowej. Równolegle z tym postępowaniem przedstawiciel FWS jest “skazywany” przez kolejne sądy w Łodzi z oskarżenia prywatnego wniesionego przez rzekomo pomówionego adwokata współdziałającego z pracownikami ministerstwa sprawiedliwości. Adwokat okazał się być byłym łódzkim sędzią,¹⁵ pracującym uprzednio akurat w sądzie “skazującym” obecnie przedstawiciela FWS. Sądowi temu przekazano sprawę FWS z pominięciem braku jego właściwości miejscowej w sprawie. “Wyroki” przeciwko przedstawicielowi FWS wydawane są w Łodzi w ścisłej korelacji czasowej z jego kolejnymi czynnościami w warszawskim postępowaniu przeciwko ministrowi sprawiedliwości, tak absurdalnej, że wymagają poświadczania nieprawdy o rzekomej zapowiedzi ogłoszenia wyroku,¹⁶ a także — wydawania “wyroku” w czasie przedwyborczym przed prawidłowym powiadomieniem wszystkich stron o posiedzeniu,¹⁷ przed otwarciem przewodu sądowego i przed umożliwieniem merytorycznej obrony fałszywie oskarżonemu przedstawicielowi organizacji społecznej. “Wyrokowanie” i “skazywanie” są dokonywane wbrew konstytucji, ale z całą mocą polskiego państwa niszczącego organizację społeczną i człowieka. Nie należy zapominać, że powyższy cudzysłów zastosowany do słów “wyrok” lub “skazywanie” nie jest ochroną prawną ani faktyczną przed przestępstwami państwowymi, które przez lata przygotowywano w Warszawie i Łodzi, by zwalczać organizację społeczną przeszkadzającą w politycznych i zawodowych interesach.

Prawo do społecznej ochrony dziecka w rodzinie

Zgodnie z art. 72 w związku z art. 18 polskiej konstytucji każdy ma prawo żądać ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem. Prawo do żądania tej ochrony, przyznane każdemu, jest prawem do działania społecznego, gdyż nie wynika z pokrewieństwa lub ze zgody wyrażanej przez jakąkolwiek osobę. Prawo do społecznej ochrony dziecka było udokumentowaną częścią polskiego systemu prawnego w średniowieczu. Zgodnie z art. 18 konstytucji ochrona ta powinna być udzielana w sposób umożliwiający dziecku pozostawanie w rodzinie, i z zaangażowaniem tej rodziny. Autonomia rodziny jest też jedną z uznawanych w Polsce wartości chrześcijańskich. Mimo to konstytucyjne prawo do społecznej ochrony dziecka w rodzinie jest bezkarnie łamane przez partię polityczną PiS, która deklaruje przywiązanie do polskich wartości narodowych i do wartości chrześcijańskich.

Sprawa dziecka i matki oszukanych przez polityków partii PiS,¹⁸ jest sprawą przemocy, okrucieństwa i wyzysku. Dziecku przemocą zabrano matkę, polską rodzinę, język macierzysty. Motywem był zarobek dla prawników i pracowników opieki według wysokich niemieckich stawek. Matce zabrano dziecko, zabrano szczęście w życiu i osłabiono zdrowie. Politycy uważają, że powołując młodą osobę bez moralności i znajomości prawa na stanowisko sędziowskie w warszawskim sądzie, utajniając wbrew prawu postępowanie przed tym sądem w Warszawie i prześladując w Łodzi przedstawiciela organizacji, który w Warszawie przedstawia im zarzuty, zdołają ukryć przestępstwa przed wyborcami i utrzymać władzę, by jeszcze skuteczniej zwalczać społeczeństwo obywatelskie w Polsce, by łamać prawo do społecznej ochrony dziecka, by łamać podstawowe normy człowieczeństwa.

Rola organizacji społecznej w stabilizacji państwa

Ochrona praw dziecka, praw człowieka i egzekwowanie prawa wobec osób sprawujących władzę są nieosiągalne bez organizacji społecznej. Rozproszeni obywatele bez przygotowania merytorycznego nie mają warunków egzekwowania prawa wobec funkcjonariuszy państwowych. Dlatego atak państwa na organizację społeczną powinien stanowić początek delegalizacji ustrojowo wykolejonych instytucji tego państwa, początek bezwzględnego działania obywateli w celu przywrócenia możności działania organizacji społecznych. Partia polityczna PiS stoi nie tylko za wyżej wskazanymi atakami na organizacje społeczne, lecz także za atakami na dowódców wojskowych w Polsce,¹⁹ oraz na pracowników naukowych i specjalistów w zakresie ochrony praw człowieka.²⁰ Działalność partii PiS przekroczyła granicę zorganizowanej przestępczości państwowej.²¹

Zadaniem każdego obywatela, zadaniem każdego człowieka jest chronić dziecko i chronić rodzinę, podstawy człowieczeństwa, i zatrzymać przestępców nadużywających władzy w celu niszczenia tych podstaw. FWS apeluje do obywateli, do wyborców oraz kandydatów w wyborach o współdziałanie w ujawnianiu i wyjaśnianiu czynów notorycznego w Polsce łamania prawa do społecznej ochrony dziecka w rodzinie — które w większości, poza przypadkowo napotkanymi, pozostają nieznanymi dla organizacji społecznych — a także apeluje o współdziałanie w egzekwowaniu odpowiedzialności prawnej i politycznej sprawców łamania praw dziecka i praw człowieka. Bez ochrony społeczeństwa obywatelskiego i bez egzekwowania prawa wobec osób sprawujących władzę państwową nie ma i nie będzie nie tylko demokracji i praworządności, lecz również szans na stabilność państwa i na bezpieczeństwo dla tych obywateli, którzy obecnie może jeszcze potrafią czuć się bezpiecznymi.

Różnica między protestem a skargą

Jeśli nie można powstrzymać organizowania wyborów z istotnymi naruszeniami prawa, to należy przed ich zakończeniem formalnie podnieść zarzuty przeciwko ich ważności, i to mimo że kodeks wyborczy przenosi wbrew konstytucji termin protestu wyborczego na czas powyborczy, pozwalając na przejmowanie władzy sposobem faktów dokonanych lub oszustw dokonanych. Dla uniknięcia zarzutu reagowania na “wynik” wyborów protestować należy niezwłocznie i w ramach współdziałania. Konstytucyjne pojęcie “protestu” jest szersze niż konstytucyjne pojęcie “skargi” i jest zgodne z normą języka polskiego: protestować można przeciwko szkodliwemu działaniu zarówno przed jego rozpoczęciem, jak i w czasie tego działania i po nim; skargę wnosi się zwykle na działanie zakończone albo na zakończone przygotowanie działania.²²

FWS wyraziła w Sejmie społeczny sprzeciw wobec zabierania dziecku niezależnego kuratora. Zastępowanie kuratora adwokatem lub radcą prawnym jest tworzeniem żerowiska, źródła dochodów i pola do nadużyć, dla zawodowych prawników. FWS wskazała podstawy podejrzenia przedwyborczej zmowy między rządową stroną parlamentarną a zawodowymi prawnikami w celu wymiany różnych form poparcia na przysługi ustawodawcze.

Fundacja Wolne Społeczeństwo (FWS) stwierdziła w wystąpieniach do Sejmu z dni 26 i 27 czerwca 2023 r., że projekt ustawy o fałszywym reprezentancie dziecka (“projekt ustawy o zmianie ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw z dnia 11 maja 2023 r.”), narusza konstytucyjne prawa do społecznej ochrony dziecka w rodzinie oraz do sądu i do obrony praw niezależnej od interesów państwa lub innej strony trzeciej, a także normę równości (art. 18, art. 72, art. 45, art. 32 Konstytucji). FWS wskazała potrzebę doprowadzenia do demokratycznej debaty o zagrożeniach wynikających z tworzenia fikcji prawnej: profesjonalnej reprezentacji dziecka przed sądem, i powierzania podmiotom komercyjnym lub zależnym od funkcjonariuszy państwowych, w szczególności adwokatom lub radcom prawnym, podejmowania decyzji procesowych przysługujących dziecku w odniesieniu do jego spraw lub jego relacji rodzinnych, a to wbrew art. 18 i art. 72 Konstytucji. W dodatku projekt ustawy o fałszywym reprezentancie dziecka narusza konstytucyjne zasady podziału władz oraz inicjatywy ustawodawczej (art. 10 ust. 2, art. 118 ust. 1 Konstytucji).

Sprzeczność projektu z art. 18, art. 72, art. 45, art. 32 Konstytucji wynika z pozbawiania dziecka prawa do niezależnego kuratora i do nadzoru kuratora nad pomocą adwokacką. Naruszeniami przepisów art. 10 ust. 2, art. 118 ust. 1 Konstytucji są: brak konsultacji społecznych, niejawna inicjatywa ustawodawcza Rady Ministrów, pozorowanie poselskiej inicjatywy ustawodawczej.

W zakresie postępowania Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w Kodyfikacjach (dalej: “komisja”) Fundacja Wolne Społeczeństwo (FWS):

1. Wniosła o odrzucenie projektu w części dotyczącej “reprezentanta dziecka” oraz w zakresie kształtowania realizacji praw: do społecznej ochrony dziecka w rodzinie, oraz do kuratora niezależnego także w swej działalności zawodowej i źródle utrzymania od osób sprawujących władzę publiczną, jak również do pomocy adwokata lub radcy prawnego świadczonej w miarę potrzeb na zlecenie takiego kuratora.

2. Wniosła o zorganizowanie wysłuchania publicznego w przedmiocie projektu i związanego z nim uporczywego braku przeciwdziałania nierzetelności usług prawniczych w sprawach rodzinnych, zaświadczanej latami, publicznie i wielokrotnie ze strony parlamentarnej:

   Jarosław Kaczyński, w: A. Nowak, Intelektualna historia III RP, Warszawa 2013, str. 317.

   (…) Konkretny przykład: kobieta, bardzo nieporadna życiowo, wniosła do majątku małżeńskiego mieszkanie. Po rozwodzie została przez byłego męża na podstawie wyroku sądu pozbawiona tego mieszkania bez najmniejszych podstaw ku temu. W całym kilkusettysięcznym mieście nie ma adwokata, który by się ośmielił napisać odwołanie od tej decyzji. Każdy adwokat bowiem wie, że takie odwołanie byłoby w istocie powiadomieniem o popełnieniu przestępstwa przez sędziego. Adwokat, żeby załatwiać sprawy w sądach, musi mieć dobre układy z sędziami (…)

3. Wniosła o zorganizowanie dodatkowego posiedzenia komisji celem zbadania ustaleń uzasadniających odrzucenie projektu ustawy o fałszywym “reprezentancie dziecka”, dotyczących bezprawia sądowego wspieranego przez adwokatów i radców prawnych w postępowaniach rodzinnych: (A) poselskich ustaleń dotyczących działania w sprawach rodzinnych “korporacji urzędniczej” i rządowego wpływania na sąd celem ochrony porywaczy dzieci; (B) ustaleń w sprawie działania byłego sędziego, adwokata jako “wolontariusza adopcyjnego” i opiekuna prawnego dziecka w postępowaniu adopcyjnym; (C) ustaleń w sprawie przestępczej “legalizacji” porwania dziecka z Polski dokonanej z pomocą sędziego i funkcjonariusza rządowego w skierowaniu za granicą postępowania na fałszywy tor “konwencji haskiej”; (D) ustaleń w sprawie wydania wobec bierności profesjonalnego pełnomocnika przez sędzię w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu postanowienia o utrzymaniu w mocy fikcyjnego, niewydanego orzeczenia w przedmiocie odebrania dziecka; (E) rządowych ustaleń dotyczących niemieckiego wzoru “reprezentanta dziecka” (“Verfahrensbeistand”) i zagranicznych powiązań urzędników i adwokatów.¹

4. Domagała się także od strony parlamentarnej uznania obecności jej przedstawiciela przynajmniej w roli publiczności w postępowaniu sądowym w Katowicach dotyczącym przestępstw popełnionych przeciwko dziecku przez byłego sędziego, adwokata występującego przed sądem zamiast niezależnego kuratora,² za konieczną celem ochrony działania społeczeństwa cywilnego (obywatelskiego) wobec podejrzenia przedwyborczej zmowy między rządową stroną parlamentarną a zawodowymi prawnikami w celu wymiany różnych form poparcia na przysługi ustawodawcze w zakresie ustanowienia fikcji prawnej: profesjonalnej reprezentacji dziecka przed sądem, i powierzania podmiotom komercyjnym lub zależnym od funkcjonariuszy państwowych, w szczególności adwokatom lub radcom prawnym, podejmowania decyzji procesowych przysługujących dziecku w odniesieniu do jego spraw lub jego relacji rodzinnych, a to w sytuacji przedwyborczego ubiegania się polityków o poparcie lub przychylność prawników, za którą prawnicy mogą płacić przysługami ustawodawczymi, tworząc dla prawników liczne źródła wielkich dochodów pozyskiwanych poza niezależną kontrolą, poza kontrolą demokratyczną i społeczną, kosztem dziecka i rodziny, tworząc dla ewentualnych korzyści wyborczych ogromne pole do prawniczych nadużyć na szkodę dziecka i rodziny.

Zgodnie z przepisami art. 18, art. 72 i art. 45 Konstytucji, każdemu przysługuje w Rzeczypospolitej prawo do sądu obejmujące możność obrony jego praw i jego interesów w sposób niezależny od innych podmiotów, także od Rzeczypospolitej i od jej przedstawicieli oraz funkcjonariuszy. Celem realizacji wyżej wskazanych praw ustanowiono w Rzeczypospolitej instytucję kuratora do postępowania sądowego, w którym osoba małoletnia nie może osobiście nie tylko występować przed sądem, ale także nie może z powodu braku koniecznego przygotowania podejmować decyzji i kierować poczynaniami swego pełnomocnika. Różnica między kuratorem ustanowionym dla osoby małoletniej do postępowania sądowego a pełnomocnikiem lub reprezentantem osoby pełnoletniej w postępowaniu sądowym wynika z dodatkowego obciążenia kuratora podejmowaniem decyzji, które osoba pełnoletnia i mocodawca pełnomocnika podejmuje osobiście, a także z dodatkowego obciążenia kuratora obowiązkiem nadzorowania i oceny czynności swego ewentualnego pełnomocnika. Istotą działania profesjonalnego reprezentanta sądowego w osobie adwokata lub radcy prawnego jest reprezentowanie, ponowne przedstawianie przed sądem stanowiska pierwotnie przedstawionego (pełnomocnikowi) przez mocodawcę, i czynienie tego w formie przewidzianej dla stosownego postępowania sądowego. Tymczasem kurator w pierwszej kolejności obowiązany jest do podejmowania decyzji o kierunku prowadzenia sprawy osoby, której dotyczy sprawowana przezeń kuratela, natomiast czynności sądowe może w miarę potrzeb wykonywać osobiście lub zlecać swemu przedstawicielowi, którym może być adwokat lub radca prawny. Tylko takie ukształtowanie podmiotowości udziału osoby małoletniej w postępowaniu sądowym pozwala na ochronę jej praw oraz interesów w sposób zbliżony do ochrony praw oraz interesów, którą zapewnia się osobom pełnoletnim. Kurator w tym modelu ochrony praw powinien być osobą jak najbliższą osobie małoletniej swymi interesami i osadzeniem społecznym, natomiast ewentualnie wspierający go adwokat, radca prawny, tłumacz powinien dysponować wiedzą konieczną do spełnienia wymogów formalnych i technicznych postępowania sądowego.

Zawarta w projekcie ustawy o fałszywym reprezentancie dziecka propozycja zabrania dziecku prawa do niezależnego kuratora wprost narusza wyżej wskazane prawa konstytucyjne. Stanowiące istotę tej propozycji połączenie roli kuratora i profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego pełniącego rolę (fałszywego) “reprezentanta dziecka” jest ustanowieniem fikcji prawnej, ponieważ rola ta nie obejmuje faktycznej czynności reprezentowania, więc nie należy mówić o “reprezentancie”, a także jest otwarciem drogi do podporządkowywania interesów osoby małoletniej interesom strony państwowej, której zgodnie z wyżej cytowanym wskazaniem posła Jarosława Kaczyńskiego podporządkowany jest lub może być adwokat lub radca prawny.

Wykonywanie zawodów adwokata i radcy prawnego nie było organizowane w sposób właściwy dla obsługi zadań wyżej wskazanych jako zadania kuratora. W szczególności nie zapewniono środków kontroli zgodności działania adwokata lub radcy prawnego z interesami jego mocodawcy, a to z powodu obciążenia samego mocodawcy obowiązkiem tej kontroli. Jednocześnie przeciętny obywatel i wyborca nie bierze pod uwagę tego braku organizacyjnego, odruchowo kojarząc adwokata z kompletną realizacją potrzebnych zadań sądowych, nie biorąc pod uwagę, że w przypadku osoby małoletniej do załatwienia pozostają nie tylko zadania sądowe, lecz przede wszystkim podejmowanie decyzji istotnych życiowo i społecznie, z których wynikają te zadania sądowe. Ani adwokat ani radca prawny nie jest powołany i przygotowany do podejmowania takich decyzji.

Pominięcie konsultacji społecznych w postępowaniu legislacyjnym dotyczącym projektu należy oceniać w kontekście prowadzenia tego postępowania przez osoby, które nie uzyskały mandatu poselskiego w wyborach spełniających wymogi art. 100 ust. 1 Konstytucji w zakresie realizacji uprawnienia każdego wyborcy do zgłaszania kandydatów na posłów i senatorów. W sytuacji legislacyjnej stanowiącej rażące naruszenie norm konstytucyjnych i podstaw demokracji w Rzeczypospolitej koniecznym jest postulowane przez FWS przeprowadzenie wysłuchania publicznego i co najmniej częściowe odrzucenie projektu ustawy o fałszywym reprezentancie dziecka.

Ustawa o fałszywym reprezentancie dziecka została bez merytorycznego uzasadnienia zintegrowana z ustawą o ochronie przed przemocą, która jest przeprowadzana przez Sejm w sposób, dla którego nie byłoby niestosownym określenie “szantaż moralny”. W ocenie FWS funkcjonariusze rządowi wykorzystali morderstwo popełnione na dziecku jako pretekst i okazję do ustanowienia w interesie zawodowych prawników, z którymi współdziałają, lub którymi są lub będą po opuszczeniu stanowisk rządowych, instytucji fałszywego reprezentanta dziecka, rzekomego “adwokata dziecka”, wbrew art. 18 i art. 72 Konstytucji, bez żadnego merytorycznego związku z okolicznościami zamordowania dziecka. Doprowadzili do fałszywego wniesienia rządowego projektu ustawy o fałszywym reprezentancie dziecka jako projektu poselskiego, i do fałszywego przedstawienia rzekomego poparcia społecznego dla fikcji prawnej reprezentanta dziecka. Uczynili to po przerwaniu prac przedstawicieli partii politycznych Prawo i Sprawiedliwość oraz Solidarna Polska z FWS i Stowarzyszeniem Wolne Społeczeństwo (SWS) nad społeczną ochroną dziecka w rodzinie obejmującą gwarancję udziału organizacji społecznej w postępowaniu sądowym dotyczącym ważnej sprawy rodzinnej dziecka.

Anonimowi rządowi twórcy projektu ustawy o fałszywym reprezentancie dziecka odrzucili wszystkie ustalenia — także poczynione podczas spotkań ze stroną społeczną w Ministerstwie Sprawiedliwości — dotyczące potrzeby realizacji normy z art. 182 Konstytucji, udziału obywateli w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości celem ochrony dziecka w rodzinie, i zastąpili gwarancję tego udziału przepisami o udziale w postępowaniu sądowym adwokata lub radcy prawnego na prawach dziecka jako strony postępowania. Takie zastąpienie jest zaprzeczeniem starań o instytucjonalne równoważenie arbitralności sądowej zaangażowaniem społecznym. Zwiększa nierównowagę w sali sądowej na korzyść strony państwowej, która uzyskuje dzięki niemu niemal absolutną dominację procesową, i to w postępowaniu dotyczącym sprawy, która niejednokrotnie w ogóle nie nadaje się do badania w postępowaniu sądowym mającym charakter zasadniczo sporny i przewidzianym do rozstrzygnięć, prostych, binarnych, skrajnych. W zaistniałej sytuacji legislacyjnej koniecznym jest zatem demokratyczne przedstawienie zarzutów bezprawia sądowego i łamania praw dziecka w zakresie dotychczas przedstawianym rządowi i innym organom państwa.

W kontekście wyżej wskazanego projektu ustawy o “reprezentancie dziecka” faktyczne sprawowanie władzy ustawodawczej przez anonimowych przedstawicieli władzy wykonawczej kryjących się za posłami i rzekomo “poselskim” projektem ustawy, a być może także sprawowanie władzy ustawodawczej przez przedstawicieli władzy sądowniczej, sędziów delegowanych wbrew Konstytucji do Ministerstwa Sprawiedliwości, stanowi bezpośrednie zagrożenie dla milionów dzieci i rodzin w Polsce oraz jest bezpośrednim łamaniem podstawowych norm demokracji maskowanym rozbudzaniem emocji dotyczących zamordowania dziecka i gołosłownymi deklaracjami anonimowego poparcia społecznego wyrażanego jakoby dziesiątkami tysięcy głosów, których nie można sprawdzić, i których zabrakło w szczególności podczas posiedzenia komisji sejmowej zajmującej się projektem w dniu 27 czerwca 2023 r., gdy o ochronę praw dziecka i rodziny zabiegała samotnie Fundacja Wolne Społeczeństwo.

Inicjatywa CFA "Zatrzymać Sądowe Bezprawie i Łamanie Praw Dziecka" obejmuje następujące postulaty zasadnicze:

(1) Ratyfikować trzeci Protokół fakultatywny do Konwencji o Prawach Dziecka w sprawie procedury składania zawiadomień, aby zapewnić społeczne i międzynarodowe środki ochrony dziecka przed uzurpacjami władzy państwowej, a także środki ujawniania i badania przestępczości państwowej przeciwko społeczeństwu i rodzinie.

(2) Dodać do (planowanego w Polsce) referendum w sprawie przyjmowania migrantów pytanie: "Czy sprzeciwiasz się, by zagraniczne sądy na podstawie prawa obcego lub prawa Unii Europejskiej zabierały dzieci rodzicom i ostatecznie decydowały o rodzinach?", celem utrzymania międzynarodowego prawa rodzinnego i prawa Unii Europejskiej w granicach traktatowych i demokratycznych.

(3) Ratyfikować Konwencję o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem, aby ustanowić międzynarodową ochronę przed państwowymi zbrodniarzami i państwowym terrorem.

(4) Zapewnić niezależne od sędziów i polityków demokratyczne rozstrzyganie w sprawach odpowiedzialności sędziów w postępowaniach dyscyplinarnych i sądowych, celem ochrony przed przemianą sądownictwa w zorganizowaną przestępczość w warunkach bezkarności sędziów.

(5) Zapewnić społeczne i rodzinne rzecznictwo (advocacy) praw oraz interesów dziecka w postępowaniach sądowych i administracyjnych, niezależne od sędziów, polityków i zawodowych prawników oraz od decyzji państwowych, celem zapobiegania przemianie spraw rodzinnych w żerowisko dla urzędników i prawników.