Społecznie chrońmy dzieci, gdy rządy i sądy chronią zbrodniarzy

Społeczeństwo powinno chronić dzieci, gdy rządy i sądy chronią zbrodniarzy. Z okazji Dnia Dziecka w 2026 r. Fundacja Wolne Społeczeństwo („FWS”) proponowała w polskim Sejmie zaangażowanie w wyjaśnianie przestępczości związanej z procederem „adopcji” zagranicznej, a także w prace nad ustawową konkretyzacją (lub realizacją) prawa do społecznej ochrony dziecka w rodzinie, obejmujące rozważenie przyznania uprawnień oskarżyciela publicznego osobie, która daremnie żądała ochrony obejmującej dziecko. FWS wystąpła z wnioskiem o wykorzystanie uprawnień poselskich celem starania o ochronę dzieci pokrzywdzonych w sprawie zbrodni państwowego handlu dziećmi z Polski do USA prowadzonego pod pozorem „adopcji” zagranicznej.

W Polsce już w średniowieczu obywatele mieli prawo niezależnie od organów państwa występować z prawnym żądaniem ochrony dziecka. Obecnie społeczna ochrona dziecka w praktyce nie jest w Polsce wykonywana z powodu braku konkretyzacji praw konstytucyjnych,1 oraz z powodu powiązania polityków i sędziów z przestępcami, widocznego w prokuratorskiej i sądowej ochronie organizatorów sfałszowania „adopcji” dziecka z Polski dla pedofila w Stanach Zjednoczonych Ameryki („USA”).

Patologia moralna i polityczna polskiego Sejmu w 2026 r. nie pozwala spełniać nawet średniowiecznych idei ochrony dziecka. Okolicznościowe działania organizacji społecznej w 2026 r. związane były ze staraniami o nakłonienie Marszałka Sejmu do wykonania jego obowiązku udzielenia odpowiedzi na pytania wynikające z wniosku FWS z dnia 15 maja 2026 r. (29647167-fws): (A) Czy Marszałek Sejmu podjął postępowanie, czy pozostaje w bezczynności, w sprawie skierowanego przez FWS do Sejmu dnia 9 lutego 2026 r. w obronie praworządności „Wezwania do zapłaty za oszustwo rzekomego przysposobienia w Stanach Zjednoczonych Ameryki” (29510637-fws)? (B) Czy powołanie byłego wiceministra sprawiedliwości do Krajowej Rady Sądownictwa poprzedzono zbadaniem przez Sejm,2 zgodnie z art. 95 ust. 2 Konstytucji, możliwości świadczenia pomocnictwa lub poplecznictwa przez wiceministra w handlu ludźmi na szkodę małoletnich obywateli Rzeczypospolitej, w zakresie wskazań udostępnionych Sejmowi przez organizację społeczną? Zamiast odpowiedzi na zadane pytania o działania Marszałka Sejmu i badanie dokonań wiceministra jako kandydata do Krajowej Rady Sądownictwa („KRS”) udzielono odpowiedzi na niezadane pytania o działanie Kancelarii Sejmu i o treść ustawy.

Organizacja społeczna prosiła o rozważenie potrzeby ponownego rozpatrzenia petycji (BKSP-155-X-591/25) w sprawie możliwości przeprowadzenia referendum dotyczącego wybierania piętnastu członków KRS, z uwzględnieniem potrzeby zatrzymania narastającej przestępczości sędziowskiej widocznej w sprawach „adopcji” zagranicznej, dla której „sędziowie” dosłownie zmyślili podstawy prawne. FWS wskazywała, że jeśli politycy mają na celu przedstawienie obywatelom obietnicy nowej jakości politycznej w czasie wyborów w 2027 r., to byłaby troska o ochronę interesów obywateli przed zawłaszczaniem sądownictwa przekonującym sposobem wykazania zdolności zmierzania ku takiej nowej jakości. Alternatywę stanowi obraz Sejmu jako podmiotu umożliwiającego rozwój w Polsce zorganizowanej przestępczości państwowej pozwalającej wykorzystać państwo i rząd w celu dostarczania dziecka pedofilowi-gwałcicielowi oraz pozostawiać pokrzywdzone dzieci w rękach sprawców i bez ochrony prawnej oraz bez odszkodowania. Alternatywą jest kwestia międzynarodowego postępowania przeciwko Sejmowi jako podmiotowi biorącemu udział w zbrodni.

Propozycja wybierania w wyborach powszechnych piętnastu członków KRS jest zgodna z aktualnymi badaniami sondażowymi. Na pierwszej stronie papierowego wydania „Dziennika Gazety Prawnej” z dnia 19 maja 2026 r. wskazano, że: ”(...) prawie 20 proc. badanych stwierdziło, że o sędziowskim składzie KRS powinni w wyborach powszechnych decydować sami obywatele. (...)”.

Wniosek FWS z dnia 19 maja 2026 r. (29653223-fws) dotyczył obowiązków kontrolnych z art. 95 ust. 2 Konstytucji, Sejmu wobec rządu w sprawach organizacji i praworządności sądownictwa, i opierał się o ustalenia ze sprawy zbrodni państwowego handlu dziećmi z Polski do USA: (A) ustalenie sędziowskiego pomocnictwa i poplecznictwa w zbrodni, które pozostaje bezkarnym; (B) ustalenie potrzeby uniezależnienia KRS od sędziów, celem umożliwienia niezależnego od sędziów kontrolowania pracy sędziów.

Z okazji Dnia Dziecka w 2026 r. można było ogłosić zaangażowanie polityczne w prace nad ustawową konkretyzacją (lub urzeczywistnieniem) prawa do społecznej ochrony dziecka w rodzinie z art. 72 ust. 1 zd. 2 w związku z art. 18 Konstytucji, obejmujące rozważenie nowelizacji kodeksu postępowania karnego poprzez przyznanie uprawnień oskarżyciela publicznego osobie, która daremnie żądała ochrony obejmującej dziecko. Przepis art. 72 ust. 1 zd. 2 Konstytucji można zgodnie z art. 45 i art. 182 Konstytucji uczynić podstawą ustawowego utworzenia instytucji oskarżyciela społecznego działającego na prawach oskarżyciela publicznego na każdym etapie postępowania karnego w sprawach pokrzywdzenia dziecka, w których żądanie z art. 72 ust. 1 zd. 2 Konstytucji okazało się daremne.3

Ujawniony ostatecznie także w Dzień Dziecka w 2026 r. brak politycznej woli ochrony dziecka i rodziny pozostawia otwartymi tylko drogi działania społecznego na rzecz tej ochrony.

  1. Przepis art. 72 ust. 1 zd. 2 Konstytucji („Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.”) tworzy prawo podmiotowe przysługujące każdej osobie wobec zakreślonego w tym przepisie zagrożenia, obejmujące zarazem: (A) prawo do podejmowania czynności na rzecz dziecka z własnej inicjatywy i we własnym imieniu bez czyjejkolwiek zgody lub pełnomocnictwa; (B) prawo do zastępowania każdego bezczynnego podmiotu uprawnionego do wykonywania praw dziecka w zakresie jego uprawnień (w szczególności zastępowania prokuratora wobec sądu). Prawa te (pkt A i pkt B) są aktualne w okresie zagrożenia dziecka. Przepis art. 72 ust. 1 zd. 2 Konstytucji jest zgodnie z art. 45 szczególną podstawą uprawnień sądowych: (C) uprawnienia do działania w zakresie pokrzywdzenia powstającego, w sprawie pokrzywdzenia dziecka, po stronie tej osoby, która daremnie żądała od organu państwa ochrony obejmującej to dziecko zanim doszło do tego pokrzywdzenia; (D) uprawnienia do pojmowania określonego tym przepisem „żądania” także jako oskarżenia przed sądem karnym w przypadku daremności żądania ochrony obejmującego dziecko zanim doszło do pokrzywdzenia tego dziecka. Te uprawnienia (pkt C i pkt D) są aktualne w czasie zagrożenia i po tym czasie. W praktyce organy państwa blokują wszystkie starania o ochronę dziecka podejmowane w oparciu o art. 72 ust. 1 zd. 2 Konstytucji. ↩

  2. Łukasz Piebiak jako wiceminister sprawiedliwości usprawiedliwiał w Sejmie przekazanie przez polski rząd, Ministerstwo Sprawiedliwości, do polskiego sądu na piśmie belgijskiej propozycji korupcyjnej w sprawie usiłowania uprowadzenia dzieci z Polski do Belgii. Ministerstwa Sprawiedliwości dotyczyły liczne, publicznie (w TVP) przedstawiane przez pokrzywdzone rodziny zarzuty przestępczości przeciwko dziecku i rodzinie. ↩

  3. Przepisy art. 1, art. 18, art. 72 i art. 182 Konstytucji umożliwiają skuteczną instytucjonalizację prawa do społecznej ochrony rodziny poprzez wprowadzenie do polskiego porządku prawnego ochronnej instytucji oskarżyciela społecznego na prawach oskarżyciela publicznego działającego na rzecz ochrony dziecka — poprzez uprawnienie osoby, która daremnie żądała ochrony dziecka, do działania na prawach oskarżyciela publicznego na każdym etapie postępowania karnego w sprawie pokrzywdzenia tego dziecka, które było objęte żądaniem tej osoby skierowanym zgodnie z art. 72 ust. 1 zd. 2 Konstytucji do organu władzy publicznej i nie wykonanym przez ten organ. ↩

Autonomia społeczeństwa cywilnego Ochrona rodziny